tibetkedisi

pikap 2

2011-03-01T06:00:00.000+02:00

pikap

2010-12-04T13:25:00.000+02:00

geçenlerde yaşama gözlerini kapatan bir komşumuzdan eski bir pikap kaldı... sanıyorum ki pazarlarda malzeme satarken birileri getirip vermiş ona da... neyse önemli değil kimin verdiği... kimse kullanmıyordu bildiğim kadarıyla... adamcağız da ölünce, ortada fazlalık gibi göründü demek ki... adamın evine yerleşmeyi düşünen çocukları çöpe atacaktı, dedik atmayın verin bize... verdiler...

elektronik ustası enişteye gösterdik... temizledi, çalışmayan iki kasetçaları da çalıştırdı, radyo da sesle alakalı ufak tefek problemler vardı onları da halletti... lakin plakçalar kısmını bir türlü yapamadı, çünkü onun elinden gelebilecek bir sorun değildi... plak tablasının dönmesini sağlayan lastikli aparatın çok yıprandığını ve artık görevini yerine getiremediğini söyledi... bu işlerden anlayan bir ustaya götürdüm... dükkanı hamamönünde... neyse... verdim lastiği, dedim böyle böyle bir problem var, bunun yenisi mevcut mudur sizde? yenisi yok ama bunu taşlama denen bir yöntemle eski haline çevirebiliriz... peki ne kadar istiyorsun? 20 lira yeter... pekala... ertesi gün gittim aldım... ve eve getirip hemencecik denedim, yenice aldığım plakları... hem 33 hem de 45 lik plakları gayet iyi çalıyordu... ne hızlı ne yavaş... of be ! en sonunda benim de bir plakçalarım olmuştu... gittim, bi sürü plak aldım... yalnız plaklar çok pahalıymış, yeniden farkettim...

ankaradan kargoya verildi, lakin henüz elime ulaşmadı... merak ve sabırsızlıkla bekliyorum gelmesini... çok iyi bir pikap değil gördüğüm kadarıyla... ama şimdilik yenisine veya daha iyisine harcayacak param yok... maddi durumu biraz düzeltince, dual marka sağlam bir pikap almayı düşünüyorum... fiyatları 500 liradan başlıyor ama olsun, hakediyor... işte dual marka bir pikap...

elime ulaşınca fotoğraflarını çeker, yayınlarım, umarım...

dilekler zamanı

2010-10-09T05:05:00.000+03:00

içim çok fena acıdı ya... öyle böyle değil... bir film izledim gecenin bir yarısı ve çok fena oldum... anlatamadığım acılarımı, yıllardır biriktirdiğim ve çok fazla su üstüne çıkmasını istemediğim bir şeyleri sanki böyle kanata kanata, göz göre göre anlatıyordu ve elimden-ellerinden bir şey gelmiyordu, bunları değiştirmek için... kader denen saçmalıktan bıktım artık... sürekli aynı kandırmacanın etrafında dolanıp duruyoruz... aslolan sevgi... ama körü körüne değil, karşıdaki insanı anlayarak, onun da mutlu olmasını isteyerek... sevgilerimiz, aşklarımız hep tek taraflı... sadece mutlu olmak istiyoruz... peki ya o sevdiğimiz başka birini seviyorsa, o zaman ne olacak... illaki bizi mi sevecek... saçmalık bu! evet acı bir şey bu, ama gerçek... kimseye kendini zorla sevdiremezsin... seni sevdiğini sanırsın ama, aslında kalbinin en derinlerinde hep başka biri vardır... seni seviyormuş gibi yapar en fazla...

modern kadın ve raison detre (varolma sebebi) isimli kitabın arka kapağından: "...eğer (...) ağacı seninse ve altında oturmamı istersen otururum... herkes seni kendisi için seviyor, bense seni senin için seviyorum..." acaba hiç sevdiğimizi, kendimiz dışında onun için de sevdik mi?

biliyordum böyle bir şeylerin başıma geleceğini... afişinden belliydi, bu filmin bir yerlerimi kanatacağı... içime işleyeceği... her şeye rağmen filmin sonundaki o iyi niyet, o güzel düşünceler... sanki uzun bir yaşar kemal romanı okumuş gibi hissettim kendimi... ah şu insan halleri...

sevmenin suç olduğu memleketlerde yaşamak... kadının sadece namus kisvesi altında, bir "mal"mış gibi alınıp satıldığı memleketlerde yaşamak... özgürlük denen şeyin aslında ülkemizde hiç de olmadığı farketmek... ve ne gariptir kahrolası bu çarkın içinde, dişlilerden birini oluşturmak... üzülüyorum... ama yetmiyor...

sözcüklerim boğazıma diziliyor... kelimeler yetersiz kalıyor artık... ağlamak gerek ! bağıra bağıra ! tertemiz olana kadar ağlamak!!! belki bir şeyler düzelir !?

film hakkında bilgi için tıklayın...

yeni - eski

2010-09-19T05:16:00.000+03:00

...yeni hayat...

yeni mekan, yeni insanlar, yeni ev, yeni iş, yeni, yeni, yeni.... her şey yeni...

peki hala eski bir şeylere özlem duyan ve onların peşinden koşmaya çalışan kendimi nasıl yenileyeceğim...

özlemek

2010-04-08T19:39:00.002+03:00

öyle çok özledim ki...

öyle çok özledim ki konuşmayı.

yazmayı öyle çok özledim ki...

ama konuşacak hiç bir şeyim yok şu an. düşünüyorum da, gerçekten yarın yüz yüze gelsek neler konuşacağız? merhaba. merhaba. nasılsın? iyiyim, sen? iyiyim ben de. iş-güç? onlar da aynı. ve hepsi bu kadar. arkası yok. konuşacak hiç bir şeyim yok maalesef.

ne kötü oysa, konuşacak bir şeyimin olmaması... insanlar ayrıldıklarında neden konuşacak bir şeyleri kalmaz! halbuki ilişkiye başlamak kadar normal olmalıydı bitirmekte... sorun nerede acaba? yaşananların ardından insanların birbirlerine söyleyecek bir şeyleri kalmaz mı hiç?! isterdim ki, ayrılsakta iletişimimiz kopmasın! ama bunu istememe rağmen, iletişimi tamamen koparan bendim... görüşmek için aramıştın oysa... ben istemedim açmayı... konuşacak bir şeyim yoktu... havadan sudan konuşmaktan nefret ediyorum... kendimi değiştirmek için çok çabaladım ama başaramadım. diyorum ya, oysa ki öyle çok ihtiyacım var ki sana!

isterdim... isterdim ama bazen istemekte yetmiyor, ne zormuş ayrıldıktan sonra beraber olabilmek... dost ve arkadaş kalabilmek... üzgünüm ama öyle! umarım mutlusundur, umarım bir gün gerçekten mutlu olursun...

aşk bir rüya... bir kendinden vazgeçme hali... istediğin şeye ulaşamama ve her daim ona ulaşma isteği... ne yazık ki bu kapıya uğramayacak artık! yeniden aşık olamayacak kadar akıllandık ve kirlettik zihinlerimizi...!!

bakmak sana öylece...

fırtınalı bir denize bakıp,

ruhu bedeninden büyük balinaların oynaşmalarını izler gibi...

uçsuz bucaksız gökyüzüne ve yıldızlara bakıp,

içlerinden en güzel, en büyük ve en parlak olanını görür gibi...

bakmak sana!

bakarken anlatmak kendini,

döküvermek eteğindeki taşları avuçlarına...

dinlemek seni,

izlemek gözlerindeki hüznün ve umudun dansını...

2010-03-30T11:54:00.000+03:00

seni seviyorsam bundan sana ne !?

Goethe

dönüş

2010-03-15T23:36:00.000+02:00

epey olmuş bir şeyler yazmayalı... neden bu kadar ara veriyorum bazen, inan bilmiyorum ben de... ara açıldıkça açılıyor, her gün biraz daha zorlaşıyor bazı şeyler...

evde pinekliyorum kaç zamandır. elim kolum bağlı oturuyorum. gücüm var aslında, isteğim de var. ama sonuç pek de istediğim gibi değil. mayısı bekliyorum kaç zamandır. sonra her şey bir anda değişecek sanki. sürüyle planım var gerçekleşmesini beklediğim. neden mayıs diye düşündüğümde aklıma tek cevap geliyor; para. sen nelere kadirsin be para diyesim geliyor. ama demiyorum...

boş dünyanın boş işleri ile o kadar çok haşır neşir oldum ki... kendimi, kimliğimi kaybetmek üzereyim sanırım... her ne kadar arada bir kendime çeki düzen versem de -nasıl olduğunu bilmiyorum- yine de engelleyemiyorum işimin hayatımın geri kalanı üzerindeki etkisini...

aslında ders çalışıyor olmam lazım, yeniden... ama onu bile canım istemiyor artık... halbuki çalışmazsam bir şeylerin değişmeyeceğini de biliyorum. ama yine de içimden gelmiyor! zorla kitap okumak bana göre değil, sevmiyorum...

cem adrian - ben bu şarkıyı sana yazdım

2010-01-16T23:16:00.000+02:00

Cem_adrian_ Ben bu şarkıyı sana yazdım

son zamanlarda o kadar çok dinliyorum ki bu şarkıyı... dinledikçe bağımlılık yapıyor... bu adam da farklı bir şeyler var... sadece bilmem kaç oktavlık sesi değil farklılığı...

...

2009-12-31T01:53:00.001+02:00

Orada bulunan herkesin yüzünde üzüntülü bir ifade vardı. Ve bazıları da ağlıyordu galiba. Evet evet ağlıyorlardı, hem de yüksek sesle ve kimseden çekinmeden. Hava yağmurluydu. ama her an güneş çıkacak gibiydi. Ormanlık bir alandaydılar ve bütün ağaçlar yemyeşildi. Kavaklar, çamlar, serviler, kayınlar, meşeler, çınarlar ve adını bilmediği bir çok ağaç vardı. Hepsinin kokusu ayrıydı ve birleştiklerinde herşeyin içini temizliyorlardı. Bir sürü hayvan da vardı bu ormanda. Daha önce hiç görmediği kuşlar şarkı söylüyorlardı hep bir ağızdan. Ama sanki biraz hüzünlüydü bu şarkı. Daha çok bir ağıta benziyordu. Diğer hayvanlar susuyor ve şarkıyı dinliyorlardı sessizce. Hepsinde bir dinginlik ve huzur vardı. Uğur böceği kanatlarını içine çekmişti, karıncalar ve arılar çalışmıyorlardı artık, maymunlar birbirini temizliyordu sessizce, papağanlar birbirinin sessizliğini taklit ediyorlardı, ceylanlar ot yemiyordu artık, bir köpek ailseini de yanına almış sohbet ediyordu onlarla, kartallar ve akbabalar uçmuyorlardı, yüksek bir sekoyanın tepesinden izliyorlardı insanları ve diğerlerini. Gökyüzünden bir ses geldi, hazır olun der gibi. İnsanlar yanlarında getirdikleri şemsiyeleri açtılar, ıslanmamak için. İnsanların yüzüne biraz daha dikkatli baktı ve birkaçı dikkatini çekti. Sanki onları tanıyordu. Anlamıştı en sonunda onların kim olduğunu. Ailesi idi onlar. İlk görüşte neden tanıyamadığını düşündü ve üzüldü. Diğerlerinden bir kaçını daha tanıyordu galiba. Ama bir türlü kim olduklarını anlayamıyordu. Nasıl hatırlayamazdı bir türlü aklı almıyordu. Unuttu onları ve ailesini düşünmeye başladı. Neden burdaydılar ve özellikle annesi neden bu kadar çok ağlıyordu? Neye üzülüyorlardı? Ailesinin haricinde bir bayan daha ağlıyordu. Ve gerçekten çok üzgün görünüyordu. Kim di bu bayan ve neden ağlıyordu? Sorulara cevap bulamadığı için canı sıkıldı. Biraz yaklaştı onlara.

Bu bayanda onu çeken bir şey vardı. Sanki aynı anda doğmuşlar ve bir daha hiç ayrılmamışlar gibiydi hisleri. Birisi ona naber nedi. Ama o cevap vermedi soruyu sorana. Annesi bir ağıt yakmıştı galiba ama sözleri anlaşılmıyordu yada sadece o anlamıyordu. Annesi ağladıkça kardeşleri ve babası daha çok ağlıyordu. O bayanda ağlıyordu ama biraz farklı. Birden bir ışık yandı beyninde. Kim olduğunu hatırladı bayanın ve şaşırdı neden burda diye. Ailesi ile neden aynı ortamdaydı bu sevdiği bayan? Onlar ne zaman tanışmışlardı hem? Biraz daha yaklaştı ağlayan insanlara. Anne neden burdasınız ve neden ağlıyorsunuz diye sordu. Ama ne annesi ne de diğerleri dönüp bakmadılar bile. Sanki beni görmüyorlar diye düşündü. Annesinin sözlerine kulak verdi tekrar. Kara gözlerine gurban olduğum yavrum diyordu annesi. Ama nasıl olurdu? Bunu yalnızca kendisine derdi? Kanatlarını açtı ve biraz daha yaklaştı onlara. Ben ölmedim bak burdayım diye bağırıyordu. Ama onu kimse görmüyor ve duymuyordu. Bir tek sevdiği bayan ona doğru baktı. Yüzünde ufak bir gülümseme olmuştu aşık olduğu bayanın. Ama yeniden toprağa ve içinde yatan sevgilisine baktı. Artık ağlamıyordu. Şaşırdı bunları gören. Doğruca sevdiği insana yaklaştı ve sevdiğinin gözlüklerinde gördüğü şeye, yani kendisine baktı ve gördüğüne inanamadı bir süre. Bir kelebek olmuştu! Yağmur kesilmişti ve güneşle beraber bir gökkuşağı sarmıştı gökyüzünü.

26.04.2005

rüya

2009-12-30T00:59:00.000+02:00

uykuyla uyanıklık arasında araf gibi bir yerdeyim bugünlerde...

bir yanım çevremdeki herşeyi algılayıp ona göre hareket ederken,

diğer yanım sanki yaşadığım herşey bir rüyaymış gibi bakıyor hayata ve

gülüp geçiyor sanki...

siz hiç rüya gördüğünüzün farkına varır mısınız, rüya gördüğünüz anlarda...

ben çoğunlukla farkediyorum, gördüklerimin rüya olduğunu,

ve hatta istediğim şekilde yönlendiriyorum çoğunlukla rüyalarımı...

bir bakıma rüyalarımın tanrısıyım değil mi...

gerçek olmayan mekanlar ve hayali kişiler yaratıyorum o anlarda...

istediğim yere gidiyorum... istediğim kişileri çıkarıyorum karşıma...

ama o anlarda bunları gerçekten ben mi istiyorum diye de şaşırıyorum...

şaşırdığıma göre sanki tam olarak ben istemiyorum gibi...

yaşadığım şey bir paradoks aynı zamanda...

hem rüya olduğunun farkında olmak,

hem de rüyanı istediğin yöne çekmek...

bir de madem o kadar farkındasın,

bari şöyle en çok istediğin şeyleri yapsana değil mi...

ne bileyim gitmek isteyip de gidemediğin yerlere git mesela...

uzun zamandır görmek istediğin ve özlediğin kişiyi gör mesela...

peki kim karar veriyor o zaman gördüklerime...

ben yönlendirdiğimi biliyorum, buna eminim...

hatta "bak ben ne istiyorsam o oluyor diyorum" rüyayı görürken...

sanki ben karar veriyorum gibi,

ama daha çok başka birşeyin istediği şeyleri,

kendim istiyormuşum gibi algılıyorum aslında... yani galiba...

nedir bu başka şey ve nasıl bir şeydir hiç bir fikrim yok...

öyle işte... bugünlerde uykuyla uyanıklık arasındayım...

kendimi ne şu anki dünyada hissediyorum tam anlamıyla,

ne de uyku denen anlaşılması zor büyülü dünyada...

uykunun gerçek, gerçek sandığımız şu anın ise bir yanılsama olduğundan bahsediyordu,

nietzsche "böyle buyurdu zerdüşt" isimli kitabında...

belki de haklıdır, bunu bilmemizin mümkünatı var mı...

hangisinin doğru olduğunu ispatlayabilir misiniz...

matrixte sorulan soruyu hatırlayalım...

eğer hiç uyanmasaydınız, bir rüyada olduğunuzu nasıl anlardınız...

belki şu an rüyadayız ve herşey bir yanılsama...

aklımızın ve bilincimizin bir oyunu yaşanan ve yaşanacak herşey...

bir gün uyanıp, "a yaşadığım herşey bir rüyaymış" demeyeceğimizi kim garanti edebilir ki...

hiçbir şeyin garantisi yok...

yok konu bu değildi...

uykuyla uyanıklık arasındayım bugünlerde...

ne orda ne de şurda...

kötü birşey mi ki acaba...

ben bilmiyorum...

sonbahar

2009-12-21T21:55:00.000+02:00

sonbahar'ı izledim yeniden bugün... daha da bir yalnız ve anlamsız hissettim kendimi...

devrim adına mücadele edip cezaevlerinde geçen yılların ardından, iflas etmiş bir ciğerle kalakalmak öylece...

yine olsaydı yine de yapar mıydım diye sordum kendime - kendimi onun yerine koyarak- cevap vermedim bilerek...

hayat ona karşı her daim acımasız mıydı acaba... başka türlü bir hayatı olabilir miydi ki...

onun istediği gibi bir hayat... neden olmasın... ama olan olmuştu artık... zamanı geri çevirmek ne de zor bir işmiş... zor iş değil imkansızmış belki de...

ölümü beklemek...

umudunu yitirmişken her şeyden ve herkesten... yeniden sevmek, belki de aşık olmak...
ve yine hüzün, yine terkediliş... geç kalmışlığın çaresizliği...
uzun bir yolculuğa çıkmayı delice isteyip, daha yolun başından dönmek...

az diyalogla çok şeyi anlatabilen nadir filmlerden...

Merci - Christine Rabette

2009-12-13T21:26:00.003+02:00

Yıllar evvel (2003 Ekim) "9. Avrupa Filmleri Gezici Festivali"nde izlediğim ve izleyen herkes gibi gülmekten krize girdiğim bir kısa film sunuyorum sizlere... Kısa film bittiğinde salon hala gülüyordu...

Gülmenin değerini ve anlamını benim gibi unutanlara...

"Merci!"
Yükleyen SKAbOi.

http://www.dailymotion.com/video/xbhnuz_merci_shortfilms

geç kalmayın, zaman akıyor...

2009-12-08T08:25:00.000+02:00

geç kalmadan...

sevmeli...

sevginin ve sevdiğinin değerini bilmeli insan...

söyledikçe anlamını ve değerini yitireceğinden korkmayıp,

daha çok seni seviyorum demeli...

elinde fırsat varken, sanki bu onu son kez görüşünmüş gibi,

kocaman ve sıcacık sarılmalı...

kıskanmalı ama,

sınırı aşmadan tadında bırakmalı...

her seferinde hayata dair felsefik laflar olmasa da, konuşmalı insan...

dinlemeli, anlamaya çalışmalı...

her daim geçmişteki hatalardan bahsetmek yerine,

ertelemeden bir şeyleri sonraki zamana,

geleceğe umutla bakarak, anı yaşamalı...

ayrıntılarda boğulup birbirini yormak ve üzmek yerine,

güzellikleri ortaya çıkarmalı insan...

dün izlediğim bir oyundan söz ettim size...

adı geç kalanlar...

gülme krizine girdiğim zamanlar da oldu...

ağladığım zamanlar da...

her ne kadar tanıdık bir hikayesi olsa da,

bunun önemini yeniden hatırlamak için izlenmeli...

zaman

2009-11-29T01:56:00.002+02:00

zamanın umurunda mı ki, bizim zamandan ne anladığımız ve hiç duraksamadan ilerleyişi karşısında çaresizliğimiz...

her şeye olduğu gibi, ona da bir duygu yüklüyoruz galiba...

bu arada gerçekten "zaman nedir?"

olası cevaplar...

* bilmiyorum...

* ben var oldukça var olan, yoksam olmayan bir şeydir...

* saniyelerin birbirini kovalaması ve günün parçalara bölünmesidir...

* kolumdaki saattir...

* bir şeylerin o sürdükçe anlaşılacağını iddia ettikleri kaçış, kurtuluş ve kapanış cümlesinin kahramanıdır...

* takvimleri meydana getiren olgudur...

* geçmişin, bugünün ve geleceğin ayrımına varmamıza sebep olan şeydir...

* harekettir...

* içinde yolculuk yapılmak istenendir...

* başlangıcı ve sonu merak edilendir...

* yavaşlamayan ve hızlanmayan ama bazı hallerde öyle sanılandır...

* bu yazıyı okumaya başladığın anla şu an geldiğin an arasındaki algılamadır...

* yanılsamadır...

zamanla anlaşılacaktır diyor birileri... zamanın da ne olduğunu zamanla anlayabilecek miyiz acaba?

herkesin bir cevabı var zamanın ne olduğuna dair. hiç birine yanlış yada doğru diyecek durumda değilim...

her birinden bazı ufak doğrular görüyorum sadece...

ama cevaplardan bana en yakını; sanıyorum ki "hareket"...

hareketin olmadığı yerde zamanın da bir anlamı yok gibi geliyor bana... kastettiğim hareket en temel bazda bir şey... atomlar ve adını bilmediğim daha küçük yapı taşları arasındaki çekim yada itim gücünün eseri olan hareket... her an değişim halinde her şey... değişimin olmadığı yerde, yani aslında hareketin olmadığı yerde zamandan söz edilebilir mi?

peki hareketi sağlayan nedir?

neden bir şeyler birbirini iter ve/ya çeker?

ne kadar süredir bu böyledir?

zamanın başlangıcında hemen yanı başında olmak ister miydiniz?

olmaz değil mi... keşke olsa ama... başlangıçtan öncesini görmek isteyecektik değil mi bir de...

ama nasıl olur, daha yeni başladı !

peki gerçekten bir başı var mı bu bahsi geçenin? yani sonsuz mu yoksa, ezelden beri mi var? ve ebediyen devam mı edecek? bizim varlığımızla başlayıp, yokluğumuzla bitecek mi gerçekten?

soruların her türlüsü mevcut... lakin cevapların hiçbiri yok...

sordukça ve düşündükçe daha da zorlaşıyor her şey...

en iyisi sormamak, ama durmuyor ki, durdurulamıyor ki!

soruların birkaçına cevap bulursam, sanki hayatın anlamına dair merakla beklenen sırrı çözecekmişim gibi hissediyorum... belki de hiç bir anlamı yok...

olan biten ve olacak olan her şey koca bir yanılsamadır belki de...

kim bilir !?

bitişin başlangıcı...

2009-11-18T21:11:00.000+02:00

yaşadıklarım ve yaşayamadıklarım hayatıma yeniden yön veriyor...

acıyla ve hüzünle... kıvranarak içimde bir yerler...

sıkışıyor kalbim... ne saçma... kalp sıkışır mı hiç !?

bir an önce kaçıp gitmek istedim o büyülü şehirden...

halbuki seviyordum o şehri...

senin olduğun şehirden uzaklaşmak ve bir daha dönmemek istedim oraya...

neden soruyorsun diyordun...

daha çok acı çekmek ve senden nefret ederek uzaklaşmak içindi bütün sorularım...

anlatılan her ayrıntı beynimde yinelenecekti ve her seferinde kızgınlığım daha çok artacaktı...

kızgın değilim demiştim oysa... ama kızgınım şimdi bir şeylere... neye olduğunu bilmiyorum ama öyle...

gidiyorum şimdi... kaçarak hem de... kovalayanım yok arkamdan... ama kaçmam gerek...

uzaklaşmalıyım her şeyden... ve hatta kendimden... sokaklar hep tanıdık... insanlar gülüyorlar sanki bana...

senin yaşadıkların da bir şey mi diyorlar... biz alalarını gördük diyorlar... bu kent, bu kahrolasıca kent neleri görmedi ki...

üzülsem mi sevinsem mi bilemiyorum birden... yeniden ve yeniden tutunmalıyım kendime...

başka birinin-bir şeyin varlığı yada yokluğu olmamalı hayatımın anlamı...

onu değerli kılan sendin... değersizleştirip içinde öldürecek olan da sensin...

kirlenmedim aslında, ama yine de arınmalıyım bir şeylerden...

arınmalı... büyümeli... tazelenmeli...

yaşanacak bir tane hayatım var...

gözlerimi yeniden açmalı ve gülmeliyim yeniden evrenle birlikte...

yazı

2009-11-09T22:37:00.000+02:00

yırtıp attım hepsini, nasıl bir hırsla yaptıysam bilmiyorum, o kadar çok istemiştim ki onları okumanı, uzun zamandır yaz(a)mıyordum çünkü, her gün yeniden yazmaya başlamıştım, hatta günde 3 kez yazdığım bile oldu, ama hiçbirinin anlamı yoktu anlaşılan, haberin bile olmamalıydı belki de, heyecanlanacağını sanmıştım oysa, sevineceğini, mutlu olacağını, yanılmışım...

bitti diyordu mesajın, keşke ve yine de keşke yırtmasaydım onları, dursaydı bir kenarda sessizce, sen okumadığın sürece bir anlamı olmayacaktı ve sen onları okumayacaktın, ama yine de dursaydı... üzüldüm sonra onları yok ettim diye, kızdım kendime, başkasına ait bir şeydi o ve ben onları yok etmiştim hakkım olmayarak, ama yapacak bir şey yoktu artık...

yeniden yazmak istiyorum, yaşadıklarıma dair, her şeye dair, illaki sana dair olmayacak bu sefer, her şeye dair olacak, ve belki de hiçbir şeye...

Karanlığın Gözleri

2009-10-20T19:54:00.003+03:00

Karanlığın Gözleri

şimdi yoksun

seni düşünebilirim artık

tutar ellerini öperim uzun uzun

kimseler ayıplayamaz beni

yokluğunda seni nasıl sevdiğimi anlayamazlar

işte gözlerin işte dudakların

senin olan ne varsa karşımda duruyor

ayaklarını dilediğim yere götürebiliyorum artık

sevdiğim şarkıları söyletiyorum dudaklarına

ve hoyrat ellerimle seni

her gün biraz daha güzelleştiriyorum

bütün resimler sana benziyor

hayret

bütün aynalarda sen varsın

nereye gitsem peşimden geliyorsun

şimdi sigarasın dudaklarımda

biraz sonra beyaz bir kağıt

ve akşam içtiğim bir kadeh içki olacaksın

kimse yokluğunda bunca sevilmedi

kimse yokluğunda ilahlaşmadı bu kadar

saçların böyle daha güzel

sen daha güzelsin

gelecek mutlu günlerin ışığında

her şey daha güzel

ne var ki ayrılığın adı kötüye çıkmış

yoksa bin yıl daha yaşamak isterdim

ve seni bin yıl daha

ayrılıklar içinde sevmek isterdim

ama biliyorsun nihayet ben de bir insanım

umutsuzluğa düştüğüm anlar oluyor

hiç gelmeyeceksin sanıyorum

o zaman kurşun gibi bir korku saplanıyor kalbime

katran gibi bir yalnızlık sarıyor içimi

yalnızlığımdan utanıyorum

beni sevmesen ölürdüm

beni sevmesen bir çakıl taşıydım şimdi

beni sevmesen bir duvar gibi sağırdım

kördüm bir at kadar

ölümden acıydım ölümden beterdim

beni sevmesen

dünyayı bütün insanlara zindan ederdim

beni bu kadar saracak ne vardı

kanıma girecek

göz bebeklerime oturacak

bir sen fani gibi dudaklarımdan eksilmeyecek

ne vardı

hiç karşıma çıkmasaydın

bu kör olası gözler görmeseydi seni

ne vardı güzelliğini bilmeseydim

bir dua gibi bellemeseydim adını

ne vardı bütün gece

gözlerimi tavana dikerek

seni düşünmeseydim

belki karşımda değilsin yanılıyorum

bu gözler senin gözlerin değil

aldatıyorlar beni

karanlığın gözleri olmalı bunlar

bana böylesine keder veren

gülmeyi,yaşamayı haram eden

bir karanlığın gözleri olmalı

öyleyse sen hiçbir yerde yoksun

sana hiçbir zaman yaklaşamayacağım

yalan bu geçici sevinç,bu nur,bu ışık

bu karanlığın ortasında yanan alev gözler

bu kadeh içki gibi aydınlık

ne dedimse inanma

seni değil kendimi anlatıyorum

sen istediğin kadar

varlığın ta kendisi ol

ölümsüzlüğün ta kendisi

ben günden güne yok olmaktaydım

bütün ışıkları kaldırıp attım bir yana

anlıyor musun

gökyüzü güneş olsa

sensiz karanlıktayım

İsmail Sencer BÖYÜK

Murathan Mungan - Gelme

2009-10-17T13:54:00.005+03:00

GELME

baktığın yerde karanlık bir tomurcuk bırakıyorum

çarşılar avuçlarında aykırı

sokakların lisanı adımlarında

gelme, geldiğinde her şey yitiriyor kendini

vurgun: ölümlerin en kostağı

vurgun ölümlerden kaçgun yanımız

konaklarda boğulmuş eski bir ana

şöyle buyurur:

sen seç kendine bir hayat

ve öylesine yaşa, nasılsa

kaldığın yerden vurgun sürdürür

ve hep bak kendine

bir örnek aynalara asi bir suret bırak

baktıkça gözlerin

kendini öldürür...

Murathan MUNGAN

huzursuz...

2009-10-06T20:54:00.002+03:00

çok huzursuz hissediyorum kendimi bugünlerde...

içimden bir şeyler fırlayıp çıkacakmış gibi...

sanki ölü bir doğum yapacakmışım gibi...

güven

2009-08-14T02:20:00.005+03:00

galiba ben güvenilir biri değilim...

aslında hiç öyle olduğumu düşünmemiştim daha öncesinde...

insanların kararsız olmasına sebep oluyorum tahminimce

ve gördüğüm kadarıyla...

yoksa neden öyle olsun ki... !?

ne mi oluyor ?!

bir bilsem...

Gece Nöbeti

2009-08-04T18:59:00.005+03:00

Gece Nöbeti

Daha az seviyorum seni

Giderek daha az

Unutur gibi seviyorum

Azala azala

Aramızdaki uzaklığın karanlığında

Geceler kısalıp, gündüzler uzuyor öyle olunca

Daha az seviyorum seni

Kendini iyileştiren bir yara gibi

Daha az

Ve zamanla

Sen geceyi tutuyorsun, ben nöbetini

Uzak dağ kışlalarında

Görmüyoruz birbirimizi

Usul usul sis iniyor

Kopmuş yollara

Işığı hafif uykusu ağır koğuşlarda üzerini örtüyorum senin

Bir çığ gibi büyüyorsun rüyalarımda

Sevgilim sevgilim

Yıldızları daha büyüktür bazı gecelerin

Nöbet kadar yalnızken öğreneceksin bunu da

Artık daha az seviyorum seni

Unutur gibi, ölür gibi daha az

Yeniden ödetiyorum kendime

Onca aşkın öğretemediğini

Kolay değildi

Yalnızca sevgilimi değil, evladımı da kaybettim ben

Kaç acı birden imtihan etti beni

Bir tek gece vardır insanın hayatında

Ömür boyu sürer nöbeti

Bu da öyleydi

İyi ol

Sağ ol

Uzak ol

Ama bir daha görme beni !

Murathan MUNGAN

Küller ve Kar

2009-07-08T02:32:00.003+03:00

dondurulmuş anlar...

2009-04-26T19:35:00.008+03:00

sağda solda gördüğüm, görmekle kalmayıp içine düştüğüm ve derin hayallere daldığım bir kaç fotoğraf paylaşmak istiyorum... sahiplerinden izin alınmadan yapılan birşey bu... umarım affolunur...

renk cümbüşü

korku

tarifsiz

herşeye rağmen umut

tanrı katı

kirli ve hüzünlü

sade ve tek başına

karışık...

2009-04-23T01:10:00.008+03:00

kirlendiğimi hissediyorum...

duygularımın, düşüncelerimin, davranışlarımın, kısaca beni ben yapan herşeyin her saniye daha da yozlaştığını hissediyorum... aynı derede iki kez yıkanamazsın demiş birileri... öyle hissediyorum kendimi de... herşey değişiyor ve nedense hep olumsuz yönde... iyiye ve güzele doğru gitmiyor nedense...

kimseye güvenemiyorum...

ilk olan her zaman daha saftır... sonrakiler ise hep biraz daha uzak... hep biraz daha yabancı... hep biraz daha mesafeli...

korkuyorum...

üzülmekten ve yıpranmaktan... terkedilmekten ve sevilmemekten... ve en kötüsü sevildiği halde bunu görememekten... yapayalnız yürümekten...

acı çekiyorum...

her gün katmer katmer... karnımın içinde kıvranıyor birşeyler... içimi tüketiyor sanki... ve beynimin içinde birileri tiyatrolar oynatıyor... hem de trajik mi trajik...

özlüyorum...

gözlerini, kokunu, saçlarını, ellerini, bakışını, gülüşünü ve herşeyinle seni...

üzülüyorum...

biliyorum ki sen yapayalnızsın... çevrendekiler seni anladıklarını sanıyorlar ama hiç sanmıyorum... elimden birşey gelmiyor... üzülüyorum...

Accro

2009-03-08T10:53:00.001+02:00

Accro
Yükleyen MarLeoDav

siz, ey günahkarlar...

2009-02-27T14:32:00.004+02:00

Ben, günahı severim. Bu sevgi, bir günahkar olmamdan, günahın baş döndürücü girdaplarında kayboluşun olağanüstü hazlarına düşkünlüğümden değildir sadece.

Hayat dediğimiz o ışık ve acı dolu tuhaflığı hem besleyip hem zehirleyen özsuyun günahın bizzat kendisi olmasındandır.

Bütün trajedimizi, yaratıcılığımızı, çelişkilerimizi, ruhumuzdaki kıvranmaları, kendi isteklerimizden duyduğumuz şaşırtıcı korkuyu, kimliğimizin bize haz ve acı veren gölgeli yanlarını günaha borçluyuz.

Günahın hayatın içindeki yerini anlayabilmemiz için sanırım ona verilen cezanın şiddetine bakmalıyız.

O ceza, katranlı korkunç alevler içinde sonsuza dek kavrulmaktır.

Böylesine ürkütücü bir cezayla önlenmek istemesine ve o cezaya rağmen bizim günahtan vazgeçememize baktığımızda ‘günah' sözcüğünün arkasında hayatın ve insanın sırlarının saklı olduğunu sanırım anlayabiliriz.

İnsanoğluna sunulabilecek en büyük ödül olan cennette doğmalarına rağmen Havva'yla Adem'in uğruna o cennetten kovulmayı bile göze almaları bize günahın çıldırtıcı çekiciliği hakkında bir fikir verir zaten.

Ne cennetin hurilerle, gılmanlarla, kevser şaraplarıyla dolu tanrısal bereketine ne de insan aklının alabileceği en korkunç ceza olan cehennemin katranlı alevlerine aldıran bir istekten söz ediyoruz günah dediğimizde.

Öyle bir istek ki günah dediğimiz, o isteği duyduğumuzda ne cenneti ne cehennemi görüyor gözümüz.

Nedir peki, cehennemin korkunç ıstıraplarını bile bir anda önemsiz gösterebilen bu günah denilen korkunç istek?

Niye böyle isteklerle doğuyoruz?

Neden ‘nefsimiz' günah istekleriyle dolu?

Bizi böyle isteklerle yaratan Tanrı sonra neden onları yasaklıyor?

Tanrı niye binlerce yıldan beri bize kendi yarattığı bu isteklere uymamamızı söyleyen peygamberler gönderiyor?

Tanrı'nın yarattığı o günah isteğiyle dolu ‘nefs'ten daha güçlü bir ‘yasaklama iradesini' peygamberlerin yaratması ne kadar mümkün?

Biz nefsimizdeki günah istekleriyle o isteklerin gerçekleşmesi halinde başımıza gelecekler arasında büyük bir savaş yaşarken, Tanrı da kendi yarattığı isteklerle gene kendi yarattığı yasakların mücadelesinde neden kendisinin ‘ilk eserinden' değil de daha sonraki yasaklarından yana çıkıyor?

Eğer Tanrı bizi günahı bilmeyen bir ruhla yaratsaydı da daha sonra da günahı öven şeytanı gönderseydi sonuç ne olurdu?

Yarattığı insanlar Tanrı'nın ‘eylemi', kutsal kitaplar da Tanrı'nın ‘sözü' ise, söz eylemden daha güçlü olabilir mi?

İnsanın sözüne değil de eylemine önem veren Tanrı neden kendisinin eylemine değil de sözüne önem vermemizi istiyor?

Aslında Tanrı bizi değil de kendini mi sınıyor?

Bütün bu sorular bile ruhumuzun nasıl büyük bir iç çatışmayla çalkalandığını, bütün varlığımızın nasıl güçlü bir depremle daha doğuştan ikiye bölündüğünü gösteriyor.

Çelişkilerle dolu yaratılıyoruz.

Her isteğimiz, her arzumuz mutlaka kendi düşmanını buluyor ruhumuzda.

İsteklerimizi yok etmek mümkün değil.

O istekler içimize Tanrı ya da doğa, ne derseniz deyin, ama mutlaka bizden daha büyük bir kudret tarafından konuldu.

O isteklere karşı nasıl dayanacağız?

Keşişler, ermişler manastırlara, çöllere kaçarak kendi isteklerinden saklanıyorlar.

Kaçmak, yenmek anlamına gelir mi?

Ya da istek uyandıran ne varsa onun üstünü örtüyoruz, onları görünmez kılıyoruz, onları kendi gözümüzden saklamaya çalışıyoruz.

Saklamak, yenmek anlamına gelir mi peki?

Ne yaparsak yapalım, hepimiz o isteğin içimizde durduğunu biliyoruz.

Hırsımız, bencilliğimiz, kendini beğenmişliğimiz, iştahımız ve hepsinden daha kandırıcı olan şehvetimiz orada öylece duruyorlar.

Günahtan kaçsanız bile günahkarlıktan, günah dolu isteklerinizin varlığından kaçamazsınız.

Bütün hayatınız zaaflarınızla korkularınızın çatışmasıyla dolu geçecek.

Hep gizli bir huzursuzluk taşıyacaksınız teninizin altında.

Ve, hep kim olduğunuzu merak edeceksiniz.

Sizi bu kadar değerli kılan da bu çelişkileriniz, çelişkilerinize soyunuzun duyduğu merak.

Felsefeyi, edebiyatı yaratan da içinizdeki bu huzursuzluk, bu belirsizlik, bu çelişki, bu cevapsız sorular zaten.

Kendinizi anlamaya çalışıyorsunuz.

Bu tanrısal ikiliğin, bu görkemli çatışmanın, isteklerinizle yasaklarınız arasındaki bu muhteşem çelişkinin, arzularınızla suçluluk duygunuz arasındaki o depremsel mücadelenin, hazzın çıldırtıcılığı ile huzursuzluğun yıpratıcılığı arasında sürekli seçim yapma zorunluluğun ruhunuzda yarattığı gitgelleri; o gitgellerin gizli ve açık yaralarını, o yaraları nasıl sağaltacabileceğinizi, tek günahkarın kendiniz olup olmadığını kavramak istiyorsunuz.

Omuzlarınızda, günahlarınızı ve sevaplarınızı kaydeden melekler var mı bilmiyorum ama zihninizin derinliklerinde her duygunuzu, her davranışınızı yargılayan, onları kayıtlara geçiren bir mahkeme kurulduğunu biliyorum.

Olabilecek en korkunç mahkeme bu.

Yargılayan da sizsiniz, yargılanan da...

Ve, söyleyeceğiniz yalanların hepsini biliyorsunuz.

Gene de kendinizi, içinizdeki yargıcı kandırmak için uğraşan da sizsiniz.

Aklınızın bir yanı duygularını savunmak için yalanlar uyduruyor, mantıklı nedenler buluyor.

Aklınızın yargıç yanı sizi sessizce dinleyip pusuya yatıyor.

Sonra birden ani huzursuzluklarla, korkularla, utanma duygularıyla uyanıyorsunuz.

Yaşadığınız tanrısal bir kargaşa.

İnsanoğlu kendi içindeki kargaşayı anlayabilmek için edebiyatı buldu, romanlar bunun için yazılıyor.

Günahkarları günahkarlara anlatmak için.

Günah olmasa edebiyat olmazdı.

Bütün varlığını günaha borçlu çünkü.

Herkesten günahtan kaçıp çöllere saklansa da edebiyat günahtan saklanamaz.

Herkes, günah uyandıran nesneleri kapatmaya, örtmeye çalışsa da edebiyat onların üstünü açmak zorundadır.

Bütün dinler, Tanrı'nın yarattıklarının nasıl yasaklanacağını anlatır.

Edebiyat ise Tanrı'nın neyi yarattığını anlatır bize.

Tanrı'nın yarattığı insanın nasıl bir şey olduğunu biz edebiyattan öğreniriz.

İnsan ruhunu anlatan romanlar, bir insanın ruhuna ne kadar girerlerse, ne kadar derine inerlerse Tanrı'nın yarattığına da o kadar yaklaşırlar.

Tanrı insanlara neleri yapmaması gerektiğini peygamberleriyle anlatırsa, neyi yarattığını da romancılarıyla anlatır.

Siz nasıl bir ruhla yaratıldığınızı, o ruhta hangi günahkar arzuların bulunduğunu, bazen o arzularla nasıl mücadele ettiğinizi, bazen de onlara nasıl esir düştüğünüzü ve sizin tek başınıza yaşadıklarınızın aslında bütün insanlığın ortak macerası olduğunu romanlardan öğrenirsiniz.

Günahtan korkan günahkar ruhunuzun tek tesellisi aslında belki de romanlarda saklıdır.

Öyle yaratıldığınızı ve günahkarlığın ortak bölüştürüldüğünü romanlardan öğrenirsiniz.

‘Yalnız değilsiniz' der size romanlar.

‘Diğerleri de sizin gibi, onlar da aynı günahkar arzulara sahipler.'

‘Tanrı hepinizi böyle yarattı.'

Sanırım edebiyat kutsallığını günah karşısındaki bu cesaretine borçlu.

Ben günahı severim.

Sadece günahın hazlarına dalmış bir günahkar olduğumdan değil...

Hayatın, edebiyatın ve hatta yaratanın çelişkilerle dolu büyük kudretini onda gördüğüm için.

Ahmet Altan'ın 04.12.2005 tarihli
Hürriyet Pazar yazısından alıntı.

olağandışı bir aşk öyküsü...

2009-02-26T13:28:00.008+02:00

moses mendelssohn hiç yakışıklı bir adam değildi. çok kısa olmasının yanısıra, çok garip bir de kamburu vardı.

moses mendelssohn, günün birinde hamburg'da yaşayan bir işadamını ziyarete gitti. işadamının, frumtje adında çok güzel bir kızı vardı. moses, bu güzel kıza umutsuz bir aşkla tutuldu. fakat güzel kız onun çirkin görüntüsünden ürkmüştü. o nedenle, değil onun sevgisine karşılık vermek, yüzüne bile bakmak istemiyordu.

ayrılma zamanı geldiğinde moses, güzel kızın üst kattaki odasına çıktı ve tüm cesaretini toplayarak onunla son kez konuşma girişiminde bulundu. kızın güzelliği öylesine olağanüstü idi ki, bir an için onun cennetten geldiğini bile düşündü. fakat kızın, başını kaldırıp da yüzüne bakmamaktaki direnci, moses'i çok üzdü.

güçlükle başarabildiği konuşma sırasında çirkin aşık, bu güzel kıza bir soru sordu:

"evliliklerin kutsal bir özelliği olduğuna inanır mısınız?" dedi.

"elbette" diyerek yanıtladı güzel kız ve gözlerini yine kaldırmayıp, moses'in yüzüne yine bakmadan, kendi de ona bir soru sordu:

"peki ya siz?" dedi. "siz inanır mısınız buna?"

moses bir an bile duraksamadı:

"evet, ben de inanırım" dedi ve ekledi: "biliyor musunuz? her erkek çocuğu doğduğunda tanrı, onun evleneceği kızı belirlermiş. benim doğumumda da, evleneceğim kızı belirlemiş ve bana "senin karın kambur olacak" demiş. o zaman ben bir istekte bulunmuşum tanrı'dan. "tanrım, kambur bir kadın bir trajedi olur. lütfen onun kamburunu bana ver ve onu güzel bir kadın yap" demişim."

moses'in bu sözlerinden sonra frumtje gözlerini yerden kaldırdı, onun gözlerinin içine baktı ve elini uzatıp, moses'in elini tuttu.

ve daha sonra da onun sevgili eşi oldu.

bu anlatılan bir peri masalı değil, ünlü alman besteci mendelssohn'un büyükbabası ile büyükannesinin evlenmelerinin öyküsüdür.

B.J. Vissell'den.

hiç

2009-02-20T00:26:00.007+02:00

...
bir yerden sonra insan artık bitip tükendiğini hissediyor galiba
artık canın hiç birşey istememeye başlıyor
hayat boş ve anlamsız
umudun tükendiğini hissediyorsun
...

...
tuhaf ve anlatılamaz bir yalnızlık oluyor yaşamında
kalabalıklar içinde daha da yalnızlaştığını farkediyorsun
herkesten ve herşeyden kaçmaya başlıyorsun
aslında bir o kadar da birilerini istiyorsun
ama olmuyor bir türlü
gerçek anlamda bir beraberliğin
mümkün olmadığını farkediyorsun her seferinde
...

...

uzaklaştıkça uzaklaşıyorsun herşeyden
kapandıkça kapanıyorsun içine
gülemiyorsun hiç birşeye tam anlamıyla
gülümsüyorsun en fazla yada boş bir kahkaha
kimseye belli etmemeye çalışıyorsun mutsuzluğunu
...

...
ama hepsi nafile
tükenmişlik sarmış çoktan
dört bir yanını
...

animaton delivery

2009-02-16T22:02:00.002+02:00

animation DELIVERY
Yükleyen MOS-ONE

erkan oğur - bir sevda şarkısı

2009-02-13T09:42:00.002+02:00

Bir sevda şarkısı
Yükleyen msadik

bir sevdayım candan içre
akar gider katre katre
gece gündüz dolup boşluktan

biraz susuz, biraz yorgun
tende sıkkın, düşten sıkkın
kuş misali boşlukta, bilinmez

ne lokmandadır, ne de sende
ne sazlardadır, ne de sözde
ne göklerdedir, ne de çöllerde of
ne neylerdedir, ne meyhanede of of

o sonsuzdan bu sonsuza
misafirim ben misafir
kiminleyim, kimim bilinmez

hayat bildik biz bu tadı
dünyaya geldik geleli
pervaneyiz biz, bilinmez

(Mektup filminden alıntı)
Söz: Fikret Kızılok
Müzik: Erkan Oğur

boş işler...

2009-02-07T20:46:00.007+02:00

--- son zamanlarda yapmaya çalıştığım ve/ya yaptığım birkaç şey ---

* sevdiğimi çok acayip bi şekilde kıskanma krizine girdim,
lakin henüz çıkamadım...
* hayatın monoton temposundan kurtulup kendime vakit ayırmaya çalışıyorum...
* arkadaşlarımla bilardo oynadım ve yenildim en iddaasız olanına...
* kitaplarımla ve kütüphanemle biraz vakit geçirdim...
* "Kuantum Teorisi, Felsefe ve Tanrı" isimli kitabı okuyorum fırsat buldukça..
* windows 7 yi denemek için beta sürümünü indirdim ve denedim, pek sarmadı beni...
* bu arada ben çok fena kıskandım yahu... öyle böyle değil...

...

2009-01-18T23:30:00.004+02:00

kaç zamandır ihmal ettiğimin farkındayım bazı şeyleri....
bunlardan biri de bu naçizane blog...
biliyorum birkaç kişi dışında okuyanı yok...
ama olsun...
yine de seviyorum burda birşeyler paylaşmayı...

son zamanlarda çok güzel şeyler oldu hayatımda...
ayrıntıları önemli değil...
ama beni inanılmaz derecede mutlu eden şeyler...
umuyorum ki devamı da gelecek...

yeniden yazmaya başladım...
kalem ve defter ikilisiyle de
uzun zamandır ayrı kalmıştım...
eskiden (bu kelime komik gelir bana) çok yazardım...
yoğun ve hareketli bir zaman dilimindeyim şu sıralar...
bu nedenle, kaç zamadır evdeki en tutkulu işim:
yatmak...

...

tek kişilik şehir...

2008-12-23T13:21:00.002+02:00

“Aileler artık tek kişilik mi?

Teknoloji yazın üşümemizi, kışın terlememizi mi sağlıyor?

Artık hayat bir takım kurslara gitmekten ibaret mi?

Ekonominin kötüye doğru gittiğini havanın ve suların temizlenmesinden anlayabilir miyiz?

İnsanlar sırf kendi çıkarları için mi intihar ediyor?

Şehirler şehir dışına mı taşınıyor?

Küsmek, kalp ve damar hastalıklarına iyi gelir mi?

Kendimizi en yalnız hissetmediğimiz anlar, yalnız kaldığımız anlar mı?

Kendinize gülebilirsiniz ama kendinizi gıdıklayabilir misiniz?

Kandırılması en kolay canlılar erik ağaçları mı?”

sorularıyla tanıtılan bir oyun izledim devlet tiyatrolarında uzun bir aradan sonra... oyunun adı "tek kişilik şehir"... yer yer bazı diyalogları çok gereksiz bulsam da, genel olarak beni yeterince mutlu eden bir oyundu...

zaman ve mekanın ne olduğu çok belirgin olmasa da, gelecekte bir zamandan bahsettiği az-çok çıkartılabiliyordu... herkesin birbirine yabancılaştığı, internet ve diğer teknolojik ürünlerin hayatımızı tamamen sarıp sarmaladığı, hiçkimsenin ikili duygusal ilişkilerde bulunmadığı ve bulunmayı istemediği (!), sokakları bitkiler ve hayvanların işgal ettiği, herşeyin sadece satılmak için alındığı bir şehir burası... izleyin, görün derim...

Yazan : Behiç Ak

Yöneten : Serhat Nalbantoğlu

Dekor Tasarım: Işın Mumcu

Giysi Tasarım: Işın Mumcu

Işık Tasarımı: Şükrü Kırımoğlu

Asistanlar: Zeki Gürdal Karoğlu, Nilgün Çorağan

Sahne Amiri: Belma Aslangiray

Kondüvit: M. Levent Ünal

Işık Kumanda: Mehmet Nuri Kılavuz

Dekor Sorumlusu: Mehmet Uygur

Aksesuar Sorumlusu: Hüseyin Kutum

Rol Dağılımı:

Cüneyt Mete, Devrim Yakut, Benian Dönmez

Merve Gül, Ercan Uğur, Melih Duran

aldığı ödüller :

-2007 - 2008 Sanat Kurumu En İyi Yönetmen Ödülü

(Serhat Nalbantoğlu)

-2007 - 2008 Sanat Kurumu En İyi Erkek Oyuncu Ödülü

(Cüneyt Mete)

-2007 - 2008 Sanat Kurumu En İyi Kadın Oyuncu Ödülü

(Devrim Yakut)

-2007 - 2008 Sanat Kurumu En İyi Çevre Tasarımı Ödülü

(Işın Mumcu)

-2007 – 2008 Lions Tiyatro Ödülleri, En İyi Kadın Oyuncu

(Devrim Yakut)

Mar Adentro - İçimdeki Deniz

2008-12-11T02:12:00.002+02:00

henüz izlemeyenler veya izleyipte kaybedenler için...

Linkler :

http://rapidshare.com/files/170918301/Mar_Adentro.part1.rar
http://rapidshare.com/files/170935977/Mar_Adentro.part2.rar
http://rapidshare.com/files/171052082/Mar_Adentro.part3.rar
http://rapidshare.com/files/171072634/Mar_Adentro.part4.rar
http://rapidshare.com/files/171090422/Mar_Adentro.part5.rar
http://rapidshare.com/files/171127567/Mar_Adentro.part6.rar
http://rapidshare.com/files/171219378/Mar_Adentro.part7.rar
http://rapidshare.com/files/171365227/Mar_Adentro.part8.rar

Raj Kapor - Avara

2008-12-08T11:53:00.002+02:00

Avara raj kapor
Yükleyen romans34

küçük bir hikaye 3

2008-11-25T23:50:00.000+02:00

bütün sesler yok olmuştu... hiçbir şey duymuyordu... korkudan gözlerini açamıyordu... ama merakta ediyordu neler olduğunu... artık daha fazla dayanamayacaktı... yavaşça gözlerini açtı... gözlerini açtığına emindi... ama hala birşey göremiyordu... etrafı zifiri karanlıktı... ışığa dair hiçbir şey yoktu etrafında... bir yere doğru sürüklendiğini hissetti sadece... sanki uçuyor gibiydi... ne kadar olduğunu bilmediği uzunca bir süre bu durum devam etti... bir ara o kızı gördü, uzaklarda bir yerlerde... mantıcının içindeydi galiba... ve her zaman oturduğu masada oturuyordu o da... biriyle konuşuyordu yemek yerken... kimdi acaba karşısındaki... erkeğe benziyordu uzaktan... daha da yakınlaştı - nasıl yaptığını bilmeden... gördüklerine inanamıyordu... karşısındaki kişi kendisiydi...

oturmuşlardı ve yemek yiyorlardı başbaşa... kıskandı, nedense... ama sonra saçma olduğunu düşündü... kimi kimden kıskanıyordu... sevindiğini farketti... ama o da yersizdi... daha da yakınlaştı... yanıbaşlarındaydı... onları duyabiliyordu artık... tatlı tatlı sohbet ettiklerini gördü... ikisi de çok mutluydu gördüğü ve duyduğu kadarıyla... bir süre onları dinledi... "beni görmüyorlar galiba" diye düşündü bir ara... sonra bunların nasıl gerçekleşebilir olduğunu düşünmeye başladı... aklı almıyordu olanları... bu bir rüya olabilir miydi acaba? yada başka birşey... daha önceden de rüya görmüştü ama hiçbiri böyle değildi... bu bir rüya dahi olsa, uyanmak istemedi... ama, o anda herşey yok oldu... yeniden karanlığın içinde buldu kendini... sanki biri onun isteklerinin tam tersini yapıyordu...

yine karanlığa gömüldü... anlayamıyordu... düşünme yeteneğini kaybetmişti artık... içinde küçük bir korku ve ürperti vardı, ama daha çok hissettiği şey meraktı... en son neler olduğunu düşünmeye başladı... ama nafile, hatırlayamıyordu...

zaman böyle geçip gidiyordu... zaman hakkında düşünmeye başladı sonra... eğer hiç birşey değişmezse zamanın varlığından bahsetmek saçma diye düşündü... hareketin olmadığı yerde zaman da olamazdı... ama düşünüyordu her an ve bunun farkına vardı... "az önce başka şeyler düşünürken şimdi başka şeyler düşünüyorum" dedi kendi kendine... "eğer ben olmasaydım, zaman diye birşey de olmayacaktı?!" dedi... biraz saçma geldi en başta ama sonra başka bir sonuç çıkaramadığını farketti... her geçen saniye daha da çok sıkılıyordu... kendiyle konuşmaktan artık iyice bunalmıştı... yeni birşey yoktu... 35 yıllık bildiği, tanıdığı kendiydi... başkalarına ne kadar çok ihtiyacını olduğunu farketti bi anda... onlarla bire bir iletişim kurmasa da, onlara ne kadar muhtaç olduğunu gördü... hem sevindi hem de üzüldü...

heryer ve herşey karanlığın içinde kalmıştı... ışığın önemini farketti birden ve yeniden... "eğer ışık olmazsa, hayatın da bir anlamı yok!" dedi... sanki hayat ile ilgili gerçekleri ilk defa tam anlamıyla öğreniyordu... "birşeyin değeri yokluğunda daha iyi anlaşılır..." demişti annesi... haklıydı... annesini düşündü uzunca bir süre... onu ne kadar özlediğini farketti yeniden... babasını da özlemişti ama annesi ile karşılaştırılamazdı hiçbir zaman... daha küçücükken akrabaları onlara geldikleri her seferinde sorarlardı ona; "en çok kimi seviyorsun? babanı mı anneni mi?" diye... onun cevabı ilk günden beri değişmemişti: ikisini de ama daha çok annemi..

düşünceler deryasında yüzüyordu sanki... düşüncelerinin ucu bucağı yoktu... biri bitmeden diğerine atlıyordu... artık yorulmuştu... uyumak istediğini farketti... ama hiç uykusu yoktu... bekledi... bekledi... ve bekledi...

derinlerden bir ses geliyordu sanki... ama anlaşılmıyordu... biraz daha bekledi...

Ezginin Günlüğü - Sabah Türküsü - 1986

2008-11-18T09:15:00.007+02:00

müzik kutusunda daha önceden yer verdiğim bir parça vardı ; "sen giderken"
bu parçanın olduğu albümü yüklemek istedim ; "sabah türküsü"
dinledikçe bağımlılık yaratan cinsten bir albüm daha
kendine hyra ismini veren kişiye...

Parça Listesi :

1. Ayrılış (Şiir: Orhan Veli - Müzik: Nadir Göktürk)
2. Mahpushane Düşünceleri (Şiir: A. Kadir - Müzik: Nadir Göktürk)
3. Aykız (Söz: C. Cangirov - Müzik: Z. Cabbarzade)
4. Yalnız Kuşun Şarkısı (Şiir: Celil Oker - Müzik: Emin İgüs)
5. Sabah Türküsü (Şiir: A. Kadir - Müzik: Nadir Göktürk)
6. Ağıt (Şiir: Oktay Rifat - Müzik: Cüneşt Duru)
7. Sen Giderken (Şiir: Ataol Behramoğlu - Müzik: Nadir Göktürk, Cüneyt Duru, Tanju Duru)
8. Odam Kireç Tutmuyor (Geleneksel)
9. Al Beni Sevecenliğine (Şiir: Şükran Kurdakul - Müzik: Nadir Göktürk)
10. Yaprak (Şiir: Oktay Rifat - Müzik: Nadir Göktürk)

Ezginin Günlüğü - Sabah Türküsü

akıl gözü...

2008-11-13T23:22:00.003+02:00

Akıl Gözü

seni bulmaktan önce aramak isterim.
seni sevmekten önce anlamak isterim.
seni bir yaşam boyu bitirmek değil de,
sana hep hep yeniden başlamak isterim.

Özdemir Asaf

küçük bir hikaye 2

2008-11-13T08:15:00.002+02:00

yine her zaman ki gibi hemen işinin başına geçti... bütün işlerini hızlı bir şekilde yapmaya başladı... kendisiyle alakalı olmayan işleri de yaptı... iş yaparken zaman çok hızlı geçiyordu, bu yüzden düşünmeye fırsat bulamıyordu... öğlen arası olduğunda biraz olsun rahatlamıştı... öğlen yemeği için çıktı dışarı... kimseyle takılmazdı... çok fazla sevmezdi insanların grup şeklinde hareket etmesini... beyni ve ayakları otomatiğe bağlamıştı artık... ayakları onu yine her zaman ki gibi, her gün gittiği mantıcıya doğru götürüyordu... etrafı izlemeyi çok seviyordu... yol boyunca dükkanları ve vitrinlerini inceledi yine... beğendiği ayakkabının fiyatı hala değişmemişti... bu gidişle biraz daha beklemeye devam edecekti... belki kışın indirim yaparlar diye düşündü...

güneşli ama hafif rüzgarlı bir yaz günüydü... düşünceler deryasında yüzerken, el ele tutuşan sevgilileri gördü... aklı yeniden o kıza gitti... neden diğerlerine kaldığı gibi kayıtsız kalamıyordu bu kıza da... evet daha önceden de uzaktan sevmişti birilerini, ama bu öyle değildi... küçücük bir merhaba veya basit bir günaydın sözünü işitse ondan, dünyalar onun olacaktı sanki... ardından hemen evlenme teklif edecek kadar iyi tanıdığını sanıyordu onu... halbuki adından ve hangi kısımda çalıştığından başka doğru düzgün bildiği pek birşey yoktu... nerede oturduğunu bile bilmiyordu henüz... neden kendini o kıza karşı bu kadar yakın hissettiğini bir türlü anlayamıyordu...

mantıcıya nerdeyse varmıştı... trafik lambalarının orada durdu ve yeşil ışığın yanmasını bekledi sabırsızlıkla... yeşil ışık yandı ve karşıya doğru yürümeye başladı... başladığı anda da karşı kaldırımda onu gördü... o da mantıcıya girecekti galiba... nedense çok sevinmişti buna... içini tuhaf bir mutluluk kapladı... yüzünde kocaman bir gülümseme oluşmuştu hatta... o anda karşısındaki insanların kendisine elleriyle işaretler yaptığını farketti... garipti... onları duyamıyordu... bağırdıklarını görüyor ve anlayabiliyordu fakat sesleri çıkmıyordu sanki... sola doğru dönmesi ile büyük bir tırla burun buruna gelmesi aynı anda oldu...

korkuyla gözlerini sıkıca kapattı...

küçük bir hikaye 1

2008-11-11T19:03:00.000+02:00

uyandı ve gözlerini açtı yatağında... her zamanki gibi yine uykudan zor uyandı, bıraksa şu kahrolasıca çalar saat, daha saatlerce uyuyabilirdi... ama malesef kalkmak zorundaydı... nasıl bu hale geldiğini çok merak ediyordu... sanki bu kararı başkası vermiş gibi hissediyordu fakat kendisi vermişti... bu hayatı kendisi seçmişti...

vazgeçti bunları düşünmekten... kalkmalıydı ve üzerini giyinmeliydi... servisi kaçırırsa, işine geç kalabilirdi... mecburiyetler doğrultusunda ilerlemeye devam etti... yüzünü yıkadı bilmem kaçıncı kez... neden hergün yüzümü yıkıyorum diye düşündü yeniden... cevap bulamadı ve elbiselerini karıştırdı... yine aynı gömleği, aynı kravatı, aynı pantolonu ve ceketi giydi... diğerlerine şöyle bir bakıp geçti... sıkılmıştı aslında aynı elbiseleri giymekten ama kendini alamıyordu... diğerlerini giymek istemiyordu... halbuki dün kendine yeni bir pantolon ve gömlek almıştı... ama onları da giymeyecekti anlaşılan... onlar da diğerleri gibi dolaptaki ücra köşelerde yerlerini alacaktı...

yine kahvaltı yapmadan çıktı evden... son zamanlarda iyiden iyiye bırakmıştı kahvaltı yapmayı... belki iş yerine varınca çayla berbaber bir pohaça yerdi... iş yoğunluğundan başına kaldırabilirse tabi... son 2 yıldır ne çok çalışıyordu... gecesini gündüzüne katmıştı nerdeyse... 2 yıl önceki pozisyonuyla bugünkü pozisyonu arasında hiçbir değişiklik olmamıştı oysa... çalışmayı seviyordu ve çalıştıkça daha çok çalışıyordu, kimse ona "bu senin işin değil, artık dur" demiyordu... çevresindekilere bakıyordu ve onların ne kadar rahat olduklarını hayretle izliyordu... herkes gazetesini okuyor, kahvaltısını ediyor, belki bir iki saat işlere şöyle bir bakındıktan sonra öğleyemeği için ara veriyordu... tuhaf ve yanlış olan birşeyler vardı ama neyin yanlış olduğunu anlayamıyordu... bunu sorgulayacak ne zamanı ne de gücü vardı... tek derdi işleri yetiştirmekti...

bunları düşünürken servis geldi... araç önünde durmadan önce gözleri yine o kızı arıyordu içerde... bir an göremedi onu... basamaktan adımını atarken en arkada olduğunu gördü... çok kısa bir an içinde küçük bir sevinç hissetti... öndeki koltukların birçoğu boş olmasına rağmen, o yine de en arkaya, kızın yanına oturdu... selam vermek için baktı ona doğru... kız ise hiç oralı değildi... bunu hergün yaşıyordu ama yine de ilk kez oluyormuş gibi üzüldü... ondan hoşlanıyordu galiba... ama bunu ona söylemek bir kenara dursun, basit bir günaydın demek için bile çok büyük bir cesarete ihtiyacı vardı...

onun diğerlerinden biraz da olsun farklı olduğunu düşünüyordu... neden böyle düşündüğünü bilmiyordu, ama içinden geçenler bunlardı... hisleri böyle söylüyordu ona... daha önce kimseden bu kadar hoşlandığını hatırlamıyordu... kimseye aşık olmamıştı - çocukluk aşkını saymazsak eğer... kadınlar ile arasına hep bir mesafe koymuştu... diğer erkeklerden daha farklı bakıyordu onlara... çok rahatlıkla herşeyi konuşabiliyordu çoğuyla... ama onu genellikle anlamıyorlardı galiba... sadece anlıyor gibi bakıyorlardı... karşı cinsle arkadaş düzeyinden ileri gitmemişti hiç... bunu kendisi bilinçli bir şekilde istemiyordu... bazı yakınlaşmalar olmuştu farklı zamanlarda, fakat kendisine bir yük getireceğini düşünerek istememişti bunu... araya mesafe koyarak uzaklaştırmıştı kendisinden insanları... aslında bazen "neden de benim bir sevgilim yok!" dediğini duyuyordu iç sesinden, ama çok sürmüyordu bu istek... hemencecik vazgeçiyordu bundan... demek ki "bir başkasının varlığını ihtiyaç olarak hissetmiyorum" diyordu- ki hissetmiyordu da aslında... yalnızlığı seviyordu o!... içinde farklı karakterlere sahip bir çok kişi vardı zaten... bir de gerçek dünyada gerçek biriyle başedecek gücü yoktu... yada öyle sanıyordu... uzaktan sevmeyi seviyordu... platonik aşkları olmuştu bolca... bu şekilde kimse kimseyi üzmüyordu... kimse bir beklenti içinde olmuyordu... tamamiyle kendine vakit ayırabiliyordu... özgürdü!...

bunları düşünürken servis iş yerine varmıştı bile...

yürüyüş

2008-11-09T23:02:00.005+02:00

...
bugün ankaranın kazan ilçesine bağlı bir yerde yürüyüş yaptık...
toplam da 25 km.lik bir yürüyüştü bu...
yıldırım evci yaylası denen yere ulaştık...
ve ardından karagöl manzarısını izlemek için 1 saatlik daha yol yürüdük...
yol dediğime bakmayın, dağlık bir alanda ormanın içinden geçtik...
1780 m rakımdan izledik manzarayı...

güzeldi...
seviyorum yürümeyi, yeni yerler görmeyi, şehirden uzaklaşmayı...
kafamı dağıtmama yardımcı oluyor bu...
yeni planlar da yapılmaya devam ediliyor...
zamanla...
...

hediye

2008-11-01T12:10:00.005+02:00

...

geçenlerde bir hediye verildi bana...
verildi verilmesine ama sonunda verende kaldı...
unuttu bana vermeyi...
unuttum ben de almayı...
acaba ne zaman verir diye merakla beklemekteyim...
yoksa vaz mı geçti vermekten...
artık vermek istemiyor mu...
yada bana bir sebepten dolayı kızdı mı...
artık haketmediğimi mi düşünüyor...
hediye hak edilen birşey midir ki...
hakedilen bir şeyse yokluğu abest olmalı...
neden mutlu eder insanı hediye...
kendini özel hissettiriyor galiba...
"düşünmesi bile güzel" derler ya...
gerçekten öyle...
...

...

2008-10-21T19:55:00.005+03:00

buhranlı bir dönemde olmalıyım bu aralar...
ekonomideki kötü gidişatın mı etkisi var acaba...
yasaklar mıdır sıkıntıya sebep olan...
yada başka birşey mi...

yalan...

2008-10-13T00:43:00.004+03:00

herşey yozlaşmış bu hayatta ve herkes yalan söylüyor...
samimi değiliz hiç birimiz, en samimi olduğunu söyleyende bile bir samimiyetsizlik kokusu seziliyor... bu yüzden kimse kimseye güvenemiyor ve hatta kendine bile çoğu zaman...
filmdeki gibi; kendimi yalan söylerken yakaladığımdan beri, kimseye inanmıyorum...

neden bu kadar zor dürüst olmak, olduğun gibi davranamamak, yalana dolana başvurmadan yaşamak... genlerimizde mi var bu, yoksa kahrolası sisteme ayak uydurup onun bir parçası mı oluyoruz... yada her ikisi birden mi...

Fikret Kızılok - Yadigar...

2008-10-09T18:16:00.006+03:00

Fikret Kızılok deyince aklıma ilk gelen; kalın ama yumuşacık bir ses ve bunun yarattığı tuhaf anlatılamaz hüzündür benim için... neşeli şarkıları da vardır elbet, lakin onun ben de bıraktığı genelde mutsuzluğa dair şeylerdir... aslında bunu mutsuzluk olarak isimlendirmekte pek doğru değil... galiba onu en çok mutsuz olduğum zamanlarda dinliyorum... bu yüzden de hüznü çağrıştırıyor ben de...

albümlerinden en tanınanı yada en çok ses getireni "zaman zaman" dır esasında... ben ise 1995 yılında yayınlanan bir albümünü paylaşmak istedim... belki benim gibi seveni vardır...

Fikret Kızılok - Yadigar

Albüm iç kapağında yazanlar

Katkıda Bulunanlar:
Gitar: Fikret Kızılok Akordeon: Mutlu Ödemiş Keman: Mutlu Ödemiş Yapım: Hasan Saltık Grafik Tasarım: İhsan Eroğlu Editing: Ergün Erdal Kapak Fotoğrafı: Dicle Kızılok Vinyetler: İhsan Eroğlu İllüstrasyonlar: Dicle Kızılok Yapım: Kalan Müzik

Albüm Açıklaması:
Bir bütün olduğuna inandığım için, şarkılarımı kendim yazdım, besteledim, düzenledim, gitarımı çaldım ve söyledim.
"Başbaşa", "Yadigar", "Farketmeden", "Akşam olur hani"ve "Boşuna" da Mutlu Ödemiş keman ve akordeonla bana eşlik etti.
"Gidiyorsun"u oğlum Yağmur için yazmıştım, söylemek için büyümesini bekledim.
Beni yüreklendirip övgü ve sevgi dolu satırlar bırakan Aziz Nesin için yazdım söyledim "Hamak"ı.
Sarhoş olmadan "Pişt, Barmen"i söyledik. Çekirdek Sanatevi sakinleri alkışlarını esirgemediler.
Bu yapıtımda doğal akustik bir çalışmayı yeğledik. Teknik stüdyo oyunlarını gereksiz bulduk. Küçük hatalarımızı kendi haline bıraktık. Büyüklere oğlum Yağmur el koydu; bir daha çaldık söyledik.

Şarkı Listesi

1. Basbasa
2. Yadigar
3. Farketmeden
4. Hamak'da
5. Içmeden
6. Gidiyorsun
7. Bosuna
8. Kalbim
9. Psst Barmen
10. Demirbas

ege gezgini ...

2008-09-28T22:39:00.057+03:00

uzun yıllar önce planlamış olduğum bir yolculuktu bu;
çanakkaleden başlayıp, egeyi tüm kıyı boyunca takip ederek akdenize ulaşmak...
zaman ve imkan sıkıntıları nedeniyle ancak
2008 yılı eylül ayının başında gerçekleşebildi...

kısaca anlatmaya çalışayım...

ankaradan sabahın erken saatlerinde başlayan yolculuğumuzda,
öncelikli hedefimiz eskişehir ve bursa üzerinden çanakkaleye varmaktı,
çanakkaleye varmalı ama önce mola zamanı; bursada, meşhur inegöl köftesi...
balıkesir erdekte biraz turlayıp, sonra biga üzerinden ilerleyiş ve...

çanakkaleye varış...
lapsekiden arabalı vapur ile geliboluya geçiş...
eceabatta şehitlikleri ve abideleri gezdikten sonra,
yine arabalıvapurla çanakkale merkeze varış...

saat akşamın 8'i olmuş, karnımızdan sesler gelmeye başladı...
oturduk yol kenarında bir yere
karanlığın içinde, sessizliğin ortasında,
tüp ile tavada melemen yaptık,
afiyetle yedik ayıptır söylemesi...

ve yola devam...
gece konaklamak için asos-behramkaleye vardık...
yollar çok dar ve kötüydü, geceyi uçurum gibi bir yerde geçirdik...
sabahı zor etmiş yanımdakiler,
bense yorgunluktan yattığım gibi uyumuşum...

sabah uyandığımızda ilk işimiz denize girmek oldu...
sahili yoktu ama denizi güzeldi...
yanımdakiler kayalıklardan dolayı ufak kazalar atlattılar,
ayaklarını yaraladılar vs.

ardından yine yollardayız...
ve tepelik bi yerde kahvaltı yaptık...
kahvaltıda yok yoktu...
yolun hemen kenarında olduğu için,
yoldan geçen tüm arabalar bize bakıyordu garip garip...
hatta bir kaçı selam bile verdi, kornalarına basarak...
yada biz öyle anlamak istedik,
belki de oruç vakti ne iş diyerekten küfür ediyorlardı...

küçükkuyu diye sakin bir yere geldik...
burası benim çok hosuma gitti;
temiz bir kumsal, sakin bir deniz...
frizby bile oynadik denizin içinde...

altınoluk'a geldik ardından ve burda da denize girdik...
ama burası kalabalıktı, denizi de dalgalıydı...
sevemedim burayı...

çanakkaleden çıktık ve tekrar balıkesire geldik,
durağımız ise ayvalık,
önce şeytan sofrası denen tepelik yerdeyiz,
manzara harikaydı...
bir de şeytanın ayağı diye birşey uydurmuşlar burada,
ayak şeklinde bir çukur...
insanlar içine binbir çeşit para atmışlar, garipti...
demek ki sadece türkler değil böyle garip şeyler yapan...

ve meşhur sarımsaklı plajı...
aslında doğrusu sarmısaklı plajı olmalı ama,
gidip kavga etmek istemedim belediye başkanıyla,

plajı güzeldi, çok temiz olmasa da güzel bir kumsalı vardı,
ayrıca egede gezdiğim en soğuk yerdi, bu yüzden akşam girmedik denize,
makarna yaptık kendimize ve afiyetle yedik,
akşam açılan pazarları gezdik...
sabahtan denize girdik, denizi de güzeldi, ama çok soğuktu...

tekrar yola koyulduk...
bu sefer ki durağımız bergamaydı...

önce asklepion isimli antik dönemden kalma sağlık kentini ziyaret ettik,
ilk ve önemli sağlık kentlerinden biriymiş,
şu an bir tane de yunanistan da varmış benzeri,
iyileşme ihtimali olan hastaları burada tedavi ediyorlarmış,
olmayanları ise pamukkaleye gönderiyorlarmış,
sırayla ion, roma ve bizanslıların himayesine girmiş,
romanın ilk kurulduğu yer diye birşeyler de okudum ama garip geldi...

ve ardından bergamanın içinden geçerek akropola vardık...

yüksek bir yerdeydi, bergama ayaklarının altındaydı sanki,
hemen yanında bir baraj vardı, ama ismini bilmiyorum,
bergamada ilk yerleşim alanıymış, bazilika denen yapılar vardı,
güzeldi kısaca...

nereye mi bakıyorum, ah bi bilsem...

37 derece eğimli amfi tiyatro...
bu kadın kim mi? bilmiyorum, ama türkçe konuşmuyordu...

sonraki durağımız foça...
burayı da sevdim ben, insanlar sakin, sokaklar sakin, herşey düzenli,
deniz güzel, plaj gösterişten uzak,
güzeldi yani...

karanlık bastırıyor... izmiri gezmeliyiz...
ama malesef izmiri akşam vakti transit geçtik,
akşamıdır asıl güzel olan dediler,
duracak vaktimiz yoktu,
yolları çok güzeldi onu çok iyi hatırlıyorum,
otobanı kullandık bir yere kadar,
ben fazla tutmasın istiyordum ücret,
o yüzden bir yerinde çıktık, 10-15 ytl beklerken, 2,5 ytl ücret ödedik,
şaşırdım, taktir ettim yapanları...

doğruca çeşmeye vardık, gece biraz gezdik çeşmeyi,
ardından da güzel, nezih bir mekanda yemek yedik...

sabah oldu...
yine boyun, sırt ve bacak ağrılarıyla uyandık,
arabanın içinde uyumanın sonuçları...
erkenden denize girdik kimsecikler yoktu,
balıklarla beraber güne-güneşe merhaba dedik,
selçuk-efese gitmek üzere yola koyulduk,
yolda pazar gördük, durduk meyve-sebze aldık,
taze ve hormonsuzdular, kokuları bile güzeldi...

efese varmadan yol üzerinde özdere belediyesinin olduğu yerde
yine denize girdik, yine frizby oynadık,
çok fazla yoğunluğun olmadığı, keşfedilmemiş,
güzel yerlerden biri dedim içimden...

ve efes...
anlatmaya gerek yok, fotoğraflar konuşsun...

fazla da konuşmasın, uzadıkça uzuyor yazı...
görülmesi gereken bir yer diyorum ve
efesten ayrılıyorum...

buraya kadar gelmişken,
yedi uyuyanlar mağarısını görmeden gitmek olmaz dedik,
ama bir sorun vardı; mağarının çok az bir kısmını açmışlar,
geri kalan ve asıl mağarların olduğu yerleri kapatmışlardı,
türkleri anlamak zordur dedik ve başımız önde geri döndük...

efesin hemen yanında, meryemana kilisesi var,
hristiyanların hac mekanı olarak geçiyormuş,
efese girmek için müzekart geçerli iken, meryemana da geçersizmiş,
3 kişi için birsürü para isteyince kapıdaki görevliler,
ben de nasıl bir kızdıysam artık,
çıktığım gibi indim yokuşu, bir sürü de küfür salladım sorumlulara...
bu da yol üzerindeki heykeli meryem annemizin...

akşam üzeri kuşadasına geldik ve üşenmeden,
o soğuk havada denize girdik,
deniz çok dalgalıydı görüldüğü üzere, ama keyifliydi...
metrelerce yürüdük ama boyumuzu geçmiyordu deniz,
alışveriş yaptık marketin birinden,
adını veremem reklam olur...

aydın didimde konaklamak üzere yeniden yola çıktık,
ilk kez gideceğimiz yazlık evimizi, tarif yoluyla gece yarısı bulduk...
duş aldık uzun zaman sonra, yemeğimizi hazırlayıp yedik ve yattık,
bu arada düz bir yerde yatmak gibisi yokmuş,
sabah havuza giriş ve ardından yola devam...

yeni hedefimiz apollon tapınağı...

çok komikti halimiz; yolda sorduk apollon tapınağı nerde diye,
adamın verdiği cevabı hiç beklemiyorduk: sağınızdaki yer...
etrafımıza bakmıyor muşuz meğer,
gelmişiz ve önünden de geçmişiz hatta,
yorulmaya mı başladık ne?
neyse olur bazen...

bu kadar tarihi yer yeter bünyeye...
biraz da denize girelim olmaz mı...
hayatımda ilk kez denizle tanıştığım yere geldik; akbük...
küçüktüm, küçücüktüm, oltamı attım denize doluşuverdi balıklar misali...
çocukluğun verdiği heyecanla olsa gerek, ne çok sevmiştim burayı...

yine öyle...
sıcacık bir hava, harika bir kumsal, güzel bir deniz...
hadi yine iyisiniz dondurmalar benden...
yalana yalana bitirdik... bittik...

oyalanmayalım daha muğla ve antalya var
ilk hedefimiz muğla bodrum,
yolda balık aldık, kömür ateşinde pişirdik ve yedik...

yola devam...
bodrum gümbette geceledik,
ne kadar kalabalık sokaklar, barlar, heryer...
neyse uyumam lazım artık...

sabah yine erkenden ben uyandım ilk,
hadi denize dedim, ne denizi bu saatte dediler yine,
ben gidiyorum dedim, hepsi peşimden geldi,
durgun ve güzeldi deniz, ama çok fazla tekne vardı sahilde...
bana göre bir yer değil burası, çok kalabalık...

bodrumdan datça yarımadasına arabalı vapur varmış,
nasıl gidebiliriz, nerdedir burası?
o bugün yok, yarın akşam üstü 4 te var.
haydaa...
o zaman arabayla marmarise...

ama önce ismini bile bilmediğim, küçük ve sakin bir sahil kasabasındayız
sadece gökovaya bağlı olduğunu hatırlıyorum
çok hoşuma gitti burası mesela
çocuklar uyudu hemen, denize bile girmediler hatta
iyice yoruldular anlaşılan, çok dayanıksız çıktı bunlar...

ve ardından marmaristeyiz,
ama marmarisi de transit geçtik,
hem çok kalabalıkmış, hem de denizi kirliymiş,
istikamet içmeler...

evet denizi güzel ama ben böyle kalabalık görmedim,
adım atacak yer yok, hem de bu mevsimde,
her tarafı oteller kaplamış, şezlonglarını sermişler kumsala,
bir başından diğer başına kadar gittik plajın,
ve en sonunda dayanamayıp, daldım ucunda bir yerden,
buraya kadar gelip, denizine giremedim der miyim...

geldik dalyana...
buraya gelişimizin özel bir nedeni var; iztuzu plajı.

caretta caretta kaplambağalarının yumurtlama yaptıkları sahillerimizden bir tanesi,
plajın uzunluğu 5 km. imiş, güzeldi,
hatta gündüz vakti olmasına rağmen yavru bir kaplumbağa gördüm,
ben çok utangacımdır, çekmesen fotoğrafımı dedi,
bu yüzden fotoğrafını koymayacağıma söz verdim kendisine...

yüzdüm bol bol, dalgalarla dansettim
gökyüzü ile oyunlar oynadım...

gitme vakti geldi
muğlada sahil kenarında son durağımız fethiye,
fethiye deyince de akla ilk gelen yer; ölüdeniz...

yolda eğer birazcık dikkatsiz olsaydım,
bizim de takla atmamamız içten bile değildi,
neyse ki takla atmış olmalarına rağmen, ufak yaralarla atlattılar kazayı,
emniyet kemeri takmanın, insanın hayatını kurtardığını birkez daha gördüm...

paraşütle atlıyorlardı tepeden,
ölüdeniz manzarısıyla birlikte, uçuyorlardı semada
çok özendik ama tuzluydu biraz,
iç çekerek baktık öyle uzaktan, başka bir sefere dedik,
söz verdik kendimize ve birbirmize hatta...

saklıkent'i aradık biraz ve bulduk sonunda
13 km.lik bir kanyonun bitiş noktasından,
eksi bilmem kaç derecede su fışkırıyordu kayaların arasından,
rafting bile yapılıyormuş istenirse,
akşam olmuştu, bu yüzden gitmeliydik artık...

sıradaki durağımız neresi mi?
antalya sınırları içerisinde bulunan kaş ilçesine bağlı patara plajı...
uzunluk bakımından türkiyenin en uzun plajıymış; 8 km.
burası da caretta caretta kaplumbağalarının yumurtlama alanlarından,
bu sefer göremedim kaplumbağaları,
ama bol bol yengeç vardı, onları avlamak için bekleyen...

son durağımız kaputaj plajı olacak,
ama önce göcek...
denize adımınızı atıyorsunuz ve 1 metre ilerledikten sonra,
bir anda ayaklarınız yerden kesiliyor, sanki havuza atlar gibi,
güzelce yüzdük, sıcağın altında yattık ve müsade isteyip ayrıldık...

son olarak yine kaş sınırları içinde bulunan doğa harikası kaputaj plajına geldik,
geldik gelmesine fakat, kimsenin denize girecek gücü kalmamıştı,
uzaktan baktık öylece, seyreyledik güzelliği,
ordan da müsade istedik ve ayrıldık...

ve dönüş başladı...
kaş - elmalı arasında toroslardan geçtik,
yollar tehlikeli ve bir o kadar güzeldi,
bir ara yağmura yakalandık, garipti,
yükseklik farkından uykumuz gelmişti iyice,
elmalıdan 3 tane elma aldık, yol kenarındaki elma bahçelerinden,
taze elma kendimize gelmemizi sağladı,
korkuteli - bucak arası sıkıcıydı,
burdur merkez ve keçiborlu üzerinden afyonkarahisara vardık,
emirdağ, sivrihisar, polatlı ve ankara...

düşünüyorum da 8 günde inanılmaz yol yaptık (3200 km.)
toplam da 13 tane şehirden geçtik,
bir sürü ören yeri gördüm, gün de en az iki sahilde denize girdim,
acıktığımız yerde yemek yedik,
sıkıldığımızda bir sonraki durağa geçtik,
30 yaşımın baharına gelmişken keşfettim bunca şeyi,
yaz aşkı edinmeden geri geldim, çünkü yaz geçmişti artık,
düşündükçe farkediyorum;
günübirlik koşturmacalardan ne kadar çok sıkılmışım meğer,
hayat ellerimizin altından akıp gidiyor,
anın değerini bilmek gerek diyerekten, mesajıma son verirken,
bir sonraki keşfimin karadeniz kıyılarına olacağını düşünmekteyim
lakin ne zaman olur, bu konuda birşey söylemek zor,

... güzeldi ...

not: fotoğraflar tamamen amatör bir ruhla, nokia 6630 ve n70 denen cep telefonları ile çekilmiştir.

Bob Dylan - Steve Allen Show (1964)

2008-09-28T19:06:00.002+03:00

Murathan Mungan - Ayaküstü Yaşanmış Aşk Hikayeleri

2008-09-28T01:34:00.004+03:00

ayaküstü yaşanmış aşk hikayeleri

1.
bildiğim kendimi bildim bileli aşık olduğum,
bildiğim ancak aşıkken var olduğum...
işte bu yüzden, benim için aşık olmak;
çoktandır hasretine katlandığım yokluğum.
'eğer aşktan söz edildiğini duymamış olsalar
hiçbir zaman sevemeyecek olan insanlar vardır, '
demiş La Rochefoucauld
benimse hep böylelerini severek başladı vurgunum...

2.
her durakta ölümsüz bir aşk edineceğim
bir bakıştan, bir duruştan,
çağrışımın sonsuz hızından
unutulmaz bir sevgili daha bırakacağım ardımda.
belki de yaşanabilecek en güzel serüveni
terk edeceğim
daha otobüsün ilk basamağında.
kim bilebilir ki?
sonrayı, sonrasını kim bilebilir?
gizli gizli veda edeceğim ona; görmeyecek
ve bu duyguyla burkulmuş yüreğim
otobüs camına bağrında bir ok ile
bir aşk levhası çizecek, ah min-el!
bu da ötekiler gibi,
kendisini ölesiye sevdiğimi bilmeden
yaşayıp gidecek..

3.
şimdi hemen kalksam buradan
hemen çıksam uzun sokaklardan birine
kiminle karşılaşabilirim
kime vurulurum ölesiye, eve dönmeden
geceme kuzguni bir cehennem gibi eklenen
bir ölümcül sevda hangi köşe başında
keser yolumu
bir tenhaya ulak olan
o suret avı
bırakır mı yakamı
haracı ödenmeden
bırakır mı yakamı
bir suretten, bir şiirden, bir hüzünden
ak kağıda düşürülmüş
imzasını görmeden

bırakmazlar yakamı, bilirim, ben ölmeden

4.
hangi aşk mümkündür aşığı öldürmeden
her aşk, her şiir
ardından uzun uzun bakılan adı bilinmedik sevgilerden,
küskün omuzlu terk edilmişliklerden,
perspektifinde hep bir sokak taşıyan
o sessiz
o faili meçhul cinayetlerden
resim altı sözcüklerden
aşk mümkün olsa idi ah, aşığı öldürmeden

bırakır mı yakamı kağıdın ölüm beyazı sureti
elle bilenmiş sözcükler,
yüreğime sokulan serüvenin hançer tadı
nabzımın atışına ayak uyduran vezninde
gece adımları şiirlerimin
bırakır mı yakamı yaşadıklarımı
dökmeden imgelerin giysilerine
hayatın maskelenmiş gerçekliğine
upuzun bir mesafeyle yeniden sokulmak için
yeniden ve yeniden.

Murathan Mungan.

2008-09-27T11:12:00.005+03:00

hergün yazmak istiyorum aslında,
yazacak birşeylerim olmadığından değil,
sadece bir türlü alıştıramadım kendimi...

insanlar arasındaki ilişkilerin bir süre sonra bozulduğunu düşünürüm,
bu yüzden de biraz korkarım birine-birilerine fazlaca yanaşmaktan,
tüketmekten korkarım bazı şeyleri
ve
tanıdıkça uzaklaşmaktan, uzaklaşılmasından...
burda ise biraz farklı;
tek taraflı bir iletişim var burda,
boşluğa yazmak gibi birşey benim için,
kimse için değil bu yazılanlar...
bir beklentim yok,
yazıyorum ve belki biraz rahatlıyorum...
rahatsız mıyım ki?
değilim ama karşılıklı olmasa da paylaşmak güzel şey...

dinlemeyi çok severim,
anlatmayı da belki,
ama dinlemek kadar değil,
biriktiririm genelde içimde,
hem dinlediklerimi hem de anlatacaklarımı...
dinlerim insanları ama akıl vermeyi pek sevmem,
verecek aklım yok en başta,
belki de bir cevap beklemiyor benden diye düşünürüm,
sadece anlatmak istemiştir belki de benim gibi...

korkarım göz önünde olmaktan,
fazlaca beğenilmekten,
karşılayamamaktan beklentileri,
hep bir adım geride dururum bu yüzden...

hayat paradokslarla dolu galiba,
şu an ! olduğu gibi...

Çekirdek Sanatevi

2008-09-21T02:54:00.005+03:00

"Çekirdek Sanatevi" hakkında:

"Çekirdek Sanatevi’nde icra edilen müzikler o zamanın müzik ortamında “para etmeyen müzikler”dir. Hiçbir yerde çalınamayan ve dinlenemeyen müziklerdir. Fikret Kızılok’ta zaten bu fikirden yola çıkarak böyle bir proje geliştirmiştir. Çekirdek’te hiçbir zaman bir araya gelemeyecek Türk müziği kökenli müzisyenlerle batı müziği kökenli müzisyenler bir araya gelirler, deneysel bir sürü çalışmalar yapılır.

Çekirdek’te çok sıcak bir atmosfer vardır.Parayla hiç işi yoktur Çekirdek’in; konserlere giriş ücretsizdir ve orada çalan müzisyenler de hiç para almazlar. Açık kafalı bir yerdir.

Çekirdek’te az bir kitleye yapılan dinletiler kaydedililir ve ardından da sınırlı sayıda basılıp dağıtılır. Yapılan canlı kayıtların hepsi Fikret Kızılok’un iki kanallı basit teybinden çıkmıştır. Kayıtlarda reverb dışında bir efekt yoktur. Hatta bazı kayıtlarda etrafta koşuşturan çocukların bağırış çağırış sesleri de duyulur. Kayıtların kapakları pek sevimlidir.Hatta bir kısmı Fikret Kızılok' un o vakitler pek küçük olan oğlu Yağmur tarafından hazırlanmıştır.

Çekirdek’te dinletilerini gerçekleştiren müzisyenlerden bazıları ; Bülent Ortaçgil, Fikret Kızılok, Erkan Oğur, Jak Esim - Cem İkiz, Ezginin Günlüğü, Yeni Türkü, Robert ‘One Man’ Johnson, Mozaik, Neşet ve Nükhet Ruacan."

İşte burada kayıtları yapılan leziz bir albüm size...
Ezginin Günlüğü - Çekirdek Dinletisi.

Parçalar öyle içten ve samimi ki insan bazen teknolojinin gelişmesini istemiyor...

01. Ekmek Parası
02. Yalnızlığım
03. Gelmiyorsun
04. Enstrumental
05. Yalgızam
06. Odam Kireç Tutmuyor
07. Yalnız Kuşun Şarkısı
08. Ağıt
09. Çamdan Sakız Akıyor
10. Gemiye Taktım Yelken
11. Drama Mapusu
12. Sabah Türküsü

hastayım

2008-09-18T10:21:00.003+03:00

havalar bi anda soğudu yine
ve ben yine hasta oldum
salgın mıymış her ne ise işte
sen o kadar gez dolaş hasta olma, gel ankara da oturduğun yerde hasta ol
olacak iş mi bu şimdi
neden bu kadar çabuk hasta oluyorum bir türlü çözemedim
tamam çok fazla yemek yemiyorum ama yine de yediğim her şeye dikkat ederim
virüs ve bakterilere karşı çok dayanıksızım anlaşılan
bu hoşuma gitmiyor
çoğu zaman hasta olmak hoşuma gider halbuki, nazlanırım
çevremdekiler bana daha çok ilgi gösterir, falan filan
bi süre sonra da sıkılırım, bunalırım
yatmaktan gına gelir artık, kıçım başım daha çok ağrır
bi an önce iyi olmak isterim
hatta bazen ilaç bile kullandığım olur, çabuk iyileşmek için
ama ben neden çabucak hasta oluyorum, asıl sorun bu
bünyemin dayanıksız olması iyi bişey değil

bazen hasta yatağımda ölmek isterim ben
beni sevenler başucumda
ağlamalarını istemem ama ağlasalar daha iyi olur kanımca
değerimi bilsinler ve geç kaldıklarını farketsinler isterim
sanki değerim bilinmiyormuş gibi
yada her ne için istiyorsam artık
ölmemem için dualar falan etsinler
sevdiğimin yanımda olmasını isterim bir de
beni sevip sevmemesi önemli değil
yanımda olsun ve baksın bana öylece
söyleyecek çok fazla birşeyim olduğundan değil
neden olduğu da belli değil aslında

boş şeyler...

2008-09-18T02:02:00.003+03:00

hediye almak güzel bişey - ama hediye almadım ben...
fotoğrak çekmeyi çok seviyorum ben - ama bi makinam olmadı hiç...
keman çalmak da çok güzel - ama bi kemanım da yok benim...
doğu-batı dergisini çok severim ayrıca - ama hiç okumadım...
boş şeylerle uğraşmak güzel - hiç boş şeylerle uğraşmam (!) ben...

... başlıksız ...

2008-09-02T08:43:00.003+03:00

zeki demirkubuz yazmak istedim sadece boşluğa... "yazgı"yı izledim dün gece... tuhaf oldum; kızdım ama neden kızdığımı hatırlamıyorum, sonra hak verdim ama neden hak verdiğimi de hatırlamıyorum...

bazen insanın canı hiçbir şey istemez ya öyle bir hale büründüm yine...

anlaşılmayı istemek yoruyor beni... sürekli beni yanlış anlamasınlar çabası, gayreti, kaygısı... yanlış anlasalar ne olur ki ?!

bu yazı neden madde madde ilerliyor, hiç bir fikrim yok...

sebebi her ne olursa olsun, uzun bir ayrılıktan sonra, insan merak ediyor, ayrı düştüğünü... peki ilk adımı atan daha mı zayıf, yoksa "zayıf olduğumu düşünebilir" ihtimalini göze alabilecek kadar mı güçlü...

bir şeyi hem deliler gibi isteyip hem de bunun için hiç çaba göstermemek nasıl bir duygudur ki...

zaman nedir sorusunun cevabını aramakla geçecek ömrüm anlaşılan...

barışarock'ın ardından...

2008-08-12T17:16:00.009+03:00

herhangi bir gece yarısı
ankara tren garı'ndan başlayıp
istanbul haydarpaşa'ya doğru giden tren
içimde tuhaf bir duyguya sebep oluyordu,
geride iyi ve kötü birşeyleri bıraktığım duygusu,
önümde ise güzel birşeylerin beni beklediği duygusu

... istanbul ...

... anlatılamayacak kadar zor ...
... seyri doyumsuz güzellikte ...
... bir şehir ...

... change of plans ...

dembedem... suf-i müziğinin keşfi harikaydı...
gevende... canlı dinleyebilmek müthiş haz verici bir duygu...
change of plans... performansını ve reklamdan uzak duruşunu çok beğendiğim...

yapa.y.alnız

2008-07-14T22:10:00.006+03:00

hüzünlüyüm...

yine bir hüzün kapladı içimi...
canım hiç birşey yapmak istemiyor...
yoruluyorum herşeyden...
sanki herşey beni daha çabuk üzmeye başladı...
hiç birşeye gücüm yokmuş gibi hissediyorum kendimi...

üzgünüm...

mutlu olmak bile üzüyor beni...
haketmiyorum mutlu olmayı...
en hareketli müzikler bile ben de hüzne sebep oluyor...
garibim yine bugünlerde...
kendimi anlamakta zorlanıyorum...

özlüyorum...

herşeye büyük bir özlemle sarılıyorum...
ona ulaştığım anda o özlemimin biteceğini bildiğim halde...
yine de özlemime kavuşmak için can atıyorum...

ağlayamıyorum...

saatlerce ağlamak istiyorum...
yorgunluktan bitkin düşene kadar...
çıldırına kadar...
ama ağlayamıyorum...

uzanmak istiyorum...

boylu boyunca, uzanıp sere serpe...
gözlerimi kapatmak ve düşler kurmak...
sevdiğim ve özlediğim şeyler hemen yanıbaşımdalar gibi...
ve hiç ayrılmayacağım gibi onlardan...

düşündükçe farkediyorum...
ne acıklı bunları söylemek ama...
galiba...
ben yapayalnızım...
kalabalıklar içinde...
sanki birşeyleri kaybetmiş de...
onları arayıp duran...
ve hiç bulamayacak olan...

...

2008-06-28T19:21:00.005+03:00

ayrılık, fena bir duygu...
anlayamamak,
çözememek,
kavrayamamak,
acıklı...

gariptir;
bazen hiç unutamayacağımı düşünüyorum,
bazen de aklıma bile gelmiyor...

üzülmek te garip...
neye üzülüyorum?
sevdiği halde gitmesine mi,
yoksa,
sadece gitmesine mi?

acaba birini kendin için değil de,
sadece, o birisi için sevebilir misin?

kar-ar-sızlık...

2008-06-25T00:01:00.002+03:00

en kötü karar kararsızlıktan iyiymiş... belki haklıdırlar, belki de yanılıyorlar... ama bunu söylerken herkes o kadar emin ki, o çok garip...

ychorus.blogspot.com

2008-06-20T01:54:00.004+03:00

size ychorus isimli bir blog sitesi tanıtmak istiyorum...

tavsiye edilenler kısmının (şimdilik) ilk ve tek öğesi olan ychorus'da çok güzel albümlerin bulunmasi bir yana, ayni zamanda radyo özelliğinin bulunması sebebiyle, haftanın belli günleri hoş bir sohbet ve harika müziklerle güzel vakit geçirebiliyorsunuz...

bloga hergün yeni birşeyler yükleyerek, gruplarla ve kişilerle tanışmamı-zı sağlayan ( ve ayrıca harddisklerimizin artık yetersiz kalmasına sebep olan :=) ) tolgaya buradan teşekkürlerimi yinelemek isterim...

çoğunluğu indie tarzında olan müzikleri ve özellikle piyasada pek bulunmayan underground tarzı albümleri rahatlıkla bulabilrisiniz... hatta albümü henüz çıkmamış olan grupları, bunların demo kayıtlarını, vb. müzik marketlerde kesinlikle bulamayacağınız birçok sürprizle de tanışabilirsiniz...

hergün düzenli takip eden kişi sayısı artıyor... dünyanın her yerinden takip edeni de cabası... müzikle ilgileniyorsanız, kesinlikle bir göz gezdirmenizi tavsiye ederim...

Bu Sevgidir

2008-06-19T12:53:00.005+03:00

Bu Sevgidir

Onun güzelliğini herkes görüyorsa o bence az güzeldir.
Herkes biliyorsa o bence hiç güzel değildir.
Onun güzelliğini yalnız ben görüyorsam bu sevgidir.
Yalnız ben biliyorsam bu aşktır.
Hiç kimse görmüyorsa bu yalnızlıktır.

Özdemir Asaf.

Bir Bir

2008-06-16T00:20:00.006+03:00

Bir Bir

Seni bende, beni sende arıyorlar,
Beni senden, seni benden tanıyorlar,
Bir birim gibiyiz tümünün gözünde,
Yarım'larımızı bütün sanıyorlar.

Özdemir Asaf.

Sorgun Yaylası

2008-06-10T14:49:00.030+03:00

hafta sonu arkadaşlarla beraber sorgun yaylasındaydım... temiz ve yemyeşil bir orman... kurbağa sesleri ve balıkları ile masmavi bir göl... karabataklar, ördekler, leylekler ve daha çeşit çeşit kuş türleri... özetle harika bir doğası var... şimdi susma zamanı, söz fotoğrafların...

Sibel Alaş - Adam

2008-06-01T20:24:00.002+03:00

Aşk...

2008-05-29T02:25:00.004+03:00

AŞK

Sen kocaman çöllerde bir kalabalık gibisin,
Kocaman denizlerde ender bir balık gibisin.
Bir ısıtır, bi üşütür, bir ağlatır bir güldürürsün,
Sen hem bir hastalık hem de sağlık gibisin.

Özdemir ASAF

Pinhani - Zaman Beklemez

2008-05-27T19:46:00.003+03:00

2006 yılında çıkan ilk albümleri inandığım masallar'ı ilk dinlediğimde türkçe müzik konusunda fikirlerim ve umutlarım bir anda değişmişti... uzun bir aradan sonra çıkan ikinci albümleri zaman beklemez'i paylaşmak istedim sizinle...
beğenmeniz dileğiyle...

link : Pinhani - Zaman Beklemez

kaçmak...

2008-05-26T23:30:00.007+03:00

kaçmak...
dolu dizgin...
kurtulduğunu sanmak,
sorunlardan...
ama bilmek aslında,
kaçamadığını...
bile bile yine de kaçmak,
uzaklaşmak hayattan...
böylesi kolayına gelmek...

kaçmak...
ama nereye kadar...

26.05.2008

yolculuk...

2008-05-19T16:21:00.005+03:00

hayat bir yolculuktur, hem de biz istemeden başlayan... ama başlamıştır işte, geriye dönüş yoktur artık... bize sunulan sadece hangi yöne gideceğimize karar vermektir... bu o kadar zor ve o kadar kolaydır ki...

yaptığımız-yapmadığımız herşey için pişmanlık duyabiliriz ve aslında hiç birşey için pişman olmaya gerek yok... bu ne bir kaderci yaklaşım, ne de tam tersi...

hayat tüm çelişkilerini kendi içinde barındırıyor aslında... ve her daim hayatın sırrını aramakla geçiyor ömürler..

herkesin kendince doğruları ve yanlışları var... doğruyu kim söylüyor, yanlışı kim... herşey bu kadar belirsizken, insanlar nasıl bu kadar emin olabiliyorlar? belki de sorun bendedir... yolculuğa gönülsüz çıkmanın sonuçlarıdır belki de... seçememektir gideceğin yönü... kararsızca beklemektir yolun tam ortasında...

düşünmek, bir ceza olsa gerek...

sayıklamalar...

2008-05-15T23:49:00.007+03:00

elin kolun bağlanmak ne kadar zordur bilir misin? hiç birşey yapamamak... bakmak öylece ve beklemek... ve acılı ve hüzünlü sonu yaşamak... neden böyle oluyor diye sormak... cevap alamamak...

sorgulamak kendini... ne kadar zordur bilir misin? neyi söyletmek istiyorsanız söyleyeyim, yeter ki bırakın beni, bitsin artık bu sorgu geceleri... ama yok, bitmez... acıları katmer katmer, yeniden yaşamak... unutmak bazen... ama geçici...

ölüm... ne kadar zordur bilir misin? sevdiklerinin bir bir gidişini görmek, hayatından... varlıklarını yalnızca hayallerde hatırlamak... pişman olmak, söyleyemediklerin ve yapamadıkların için... mor leylakların açışını görememek artık... kapatmak gönül gözünü...

gülememek... ne kadar zordur bilir misin? aldığını sandığın nefesten zevk alamamak... kör kuyularda kaybolmak... sevdayı ve aşkı unutmak... dehlizlerinde dolaşmak kabusların...

elin kolun bağlı olmak ne kadar zordur bilir misin? bilme... bilme diyeceğim ama bileceksin bir gün... çünkü, "yaşam yaşanmış şeylerin tekrarından ibarettir"*...

* Friedrich Nietzsche

fotoğraflar üzerine...

2008-05-15T22:56:00.009+03:00

fotoğrafların, zamanın özgürlüğünü çaldığını düşünür gündüz vassaf; "...özgürlük, edebiyet ve sonsuzluk duygusundan, zamana bağlı olmamaktan, anın tutsağı olmamaktan, o aldatıcı sihirli anı bir kurtarıcı gibi görüp beklememekten kaynaklanır ..." (cehenneme övgü)

katılmamak elde değil... ama yine de hafıza denen açıklaması güç özelliğimizin, bizimle dalga geçtiği zamanlarda lazım oluyor fotoğraf.. herkesin işi de değil ayrıca... ben mesela henüz anlayamıyorum fotoğraf çekme işinden... ama gariptir fotoğraf sitelerinde sıkça gezinirken yakalıyorum kendimi... ve galiba amatör de olsa fotoğraf çekmek istiyorum... zamanı durdurmak ve sonra ona bakmak, bakmak, ve görmek ...

beğendiğim fotoğraflardan bir kaçını paylaşmak istedim sizinle...

sitem...

umutsuzluk...

mutluluk gözyaşları (!) ...

üzüntü...

saf güzellik...

sayıklamalar

2008-05-13T19:03:00.004+03:00

fazlaca içime kapanmaya devam ediyorum şu sıralar...
genelde içime kapanık biriyim galiba, yani çevremdekilerden aldığım tepkiler o yönde... ama son dönemlerde giderek artmaya başladığını hissediyorum bu suskunluğun...
ve daha önemlisi rol yapmaya devam ediyorum...
sanki herşey yolundaymış gibi... hoşlanmıyorum bu durumdan, sevmiyorum...

olduğun gibi görünmek ne kadar zor zanaatmış...

sonra düşünüyorum ve bir tarafımızın da gerçekleri gizlemeyi sevdiğini farkediyorum... çok temiz değiliz galiba hiçbirimiz, ondan olsa gerek...

eski 45likler...

2008-05-10T11:32:00.007+03:00

türkçe müzik konusunda (istisnalar hariç) çok büyük bir duygu yozlaşmasının olduğunu düşünmekteyim... çok samimiyetsiz geliyor sözler...

eski 45 liklerden bir demet sunmak istedim boşluğa... belki seveni vardır...

link : Eski 45likler

sevmek zamanı...

2008-05-08T23:52:00.009+03:00

ben seni değil, senin resmini sevdim ...

...

halil: resmi verdikten sonra ben seni artık gelmez sanıyordum,
meral: gelmeyecektim, gelmeyecektim, ama görüyosun ki öyle olmadı,
h: iki insanın ilişkisi çok güzel birşey,
m: dostluğu aşan ilişkilerden neden kaçıyorsun?
h: bu sözünle aşık olmayı kastediyorsan, dostluğu bu dünyada hiçbir şey aşamaz,
m: o halde sen bana aşık olmaktan da öte duygular içindesin...
h: hayır. ben sana aşık değilim,
m: olmaz böyle şey! resmime aşık olman demek, beni sevmen demektir, dünden beri hep sözlerini düşündüm... sen bana aşık olduğunu söylemekten korkuyorsun,
h: olmayan birşeyi nasıl söylerim, niçin beni anlamamakta ısrar ediyorsun? ben senin resmine aşığım. işte hepsi bu kadar,
m: sen, ben yokken resmimi sevdin. işte ben varım artık, resmin aslı benim, bundan sonra ikimiz bu sevgiyi paylaşacağız. bu aşkın yarısı bana ait,
h: sen dostlukların, aşkların kolay mı kurulduğunu, kolay mı sürdürüldüğünü sanıyorsun? resminle aramda ne kadar uzun zamanlar geçti, ilk karşılaşmamızı dün gibi hatırlarım; birden bana iyilikle, sevgiyle bakan bir yüz gördüm, elbiselerim eskiydi, kirliydim, sakallarım uzamıştı, inanamadım, o insanca bakışı bir daha göremem diye bir daha resme bakmaktan korkuyordum, ikinci kere zorlukla baktım resmine, gene iyilik, gene sevgi vardı gözlerinde, nihayet değişmezi bulmuştum, resmin benim içime bakıyordu, benim kendimi görüyordu, boş evde, soğuk kış gecelerini beraber yaşadık onunla, bana hep dostlukla, iyilikle, sevgiyle baktı, çok zamanlar gidip yüzünü tutardım, gözlerini öperdim, saçlarına değdirirdim ellerimi...
m: benim bakışlarımda da sevgi var, ben de senin kendini görüyorum, resmimin yerine ben seveceğim seni, artık ben varım...
h: hayır, hayır istemiyorum seni, benim dünyama girmeye kalkma, sonra merhametsizce yıkarsın onu, resmin benim kendimden bir parça, bırak ben onu seveyim, sen sevmek isteme beni, senin ellerini tutmak istemiyorum, sonra çekersin ellerini benden, ben resmine aşığım, ölünceye kadar da onu seveceğim...

kadın boynunu büker ve susabilir yalnızca...

sinemalarda (özel festivaller haricinde) hiç gösterilmemiş, tv.de bir-iki kez gösterilen bir başyapıt... aşk-sevgi-dostluk, iyi-kötü, zengin-fakir üzerine (zamanına göre) daha önce hiç kimsenin denemediği tarzda ve güçlülükte bir film... bulursanız muhakkak izleyin derim...

mogollar konseri

2008-05-08T00:15:00.004+03:00

dün* moğollar konserindeydim...
inanılmaz haz duydum dinlediklerimden, tam 40 yıldır varolan bir grup var karşımızda ve hala çok güzel müzik yapmaya devam ediyorlar...
ağrı dağı efsanesi, devlerin aşkı, selvi boylum al yazmalım, dağlar dağlar, alarm, bu dünya bizim, çölde gökyüzü, ölüler altın takar mı, ıssızlığın ortasında ve final bişey yapmalı...
yıllarca albümlerden ve tv.den dinlediğin müzikleri canlı olarak ve sesde hiçbir bozulma olmadan dinlemek çok keyifliydi...

* 06.05.2008

merhaba

2008-05-07T19:36:00.009+03:00

ve bitti
her ölüm gibi ani
ayrılık
beklenmedik zamanda
yakalıyor insanı
ve belki de
kendini yeniden doğuruyor
başka yaşamlarda
kim bilir...
ama uyanmalı artık
pembe dudaklı
derin, tatlı uykudan
alacak-lı nefesim varken
hayattan

eski dostum yalnızlık
merhaba

06.05.08

"I am Legend" üzerine...

2008-05-05T01:51:00.011+03:00

öncelikle sinema konusunda hollywood yapımı filmlere karşı olumsuz bir hissiyatımın olduğunu belirtmeliyim... sebebini açıklamak zor; sanırım en önemli sebebi yapılan filmlerin çoğunun sadece maddi bir kazanç sağlamak amacıyla yapılıyor olması... bu ve başka sebepler dolayısıyla avrupa sinemasını genel olarak daha fazla beğendiğimi belirtmeliyim...

kontrol altına alınamayan bir virüse bağışıklık gösteren bir bilim adamı olan neville, bu virüs nedeniyle new york’ta hayatta kalmış tek insandır, üç yıl boyunca inancını yitirmeden her gün telsiz mesajı göndererek, başka insanlar bulmaya çalışır, ama yalnız değildir, salgının mutanta dönüştürdüğü kurbanlar pusuya yatmış bir hata yapmasını beklemektedirler, neville’i ayakta tutan tek şey bir tedavi bulma ümididir...

filmin ortalarına kadar nevill ve köpeği sam'in boş new york sokaklarındaki günlük yaşantılarını izliyoruz ve neville'in (pek göstermek istemese de) içindeki büyük yalnızlığı farkediyoruz, yani film bir yönüyle dram ve bu filmin en başarılı tarafı ...

ardından giderek artan oranlarda gerilmeye başlıyorsunuz... özellikle köpeğini kurtarmak için gittiği, içi tamamen karanlık olan binadaki sahneler çok etkileyici, ortada ne kan var ne de şiddet, sadece silahının feneri ve hızlı hızlı alıp verdiği nefesi... yani bir yönüyle de gerilim...

filmde bahsedilen virüs insanlığın sonunu getiriyor her nasıl oluyorsa, neville'de bu virüsün etkilerini düzeltmek için çabalayan bir virolog... işin bilim-kurgu tarafı burada biraz kendini gösteriyor... (haliyle çok az olan) diyaloglardan birinde, tanrının böyle birşeyi nasıl yaptığına dair bir soru atılıyor ortaya ve cevap olarak bunu tanrının yapmadığı, insan ürünü bir sorun olduğu vurgusu yapılıyor! fakat filmin sonuna ulaştığınızda beklenen "mutlu son"la karşılaşıyorsunuz ve hem filmin isminin neden "ben efsaneyim" olduğunu, hem de film boyunca bir "kurtarıcı"yı izlediğinizi farkediyorsunuz... bir bakıma tanrının varlık sorununa (!) dair bir cevap veriyor yönetmen... eğer hıristiyan olsaydınız böyle bir sonuçla karşılaşmazdınız mesajı (gizliden gizliye) da yanında hediyesi...

olumsuz yönleri; harika bir senaryo ve oyunculuk ile geçen ilk yarının ardından, herşey birdenbire o kadar hızlandırılıyor ve aceleye getiriliyor ki, sanki bir yere gecikeceğiz gibi... işte girişte bahsettiğim hollywood tarzı yapımların sonuçlarından biri; filmin süresini uzun tutmama ve seyirciyi kaçırmama kaygısı... senaryo daha önce birçok kez örneğini izlediğimiz bilim-kurgu filmlerinden çok da farklı değil; dünya tehlikeli deneyler sonucu zombilere ve/ya mutantlara kalır, bir kahraman çıkar ve bu yaratıklarla mücadele eder, vesaire vesaire ...

olumlu yönleri; şiddetsiz ve kansız gerilim hissi nasıl verilir örneği... ve tabiki oyunculuk; hakkını vermek lazım, will smith tek başına filmi götürüyor...

sonuç; ilk yarısı harika olan filmin, ikinci yarısı tam bir fiyaskodan ibaret... izlemek yada izlememek size kalmış... izlemezseniz birşey kaybeder misiniz? sanmam...

... sayıklamalar ...

2008-05-04T12:53:00.010+03:00

... bugünlerde canım fena halde sıkılıyor sebepli-sebepsiz... herşeyin bir sebebi vardır demiştim bir çok defasında... galiba yine bir sebebi var bu can sıkkınlığının... insan ne yaşarsa yaşasın herşeyin iyi ve güzel taraflarını görmeli... tabi ki görmek değil asıl amaç, önemli olan uygulamak hayatının her anına...ama olmuyor işte, yapılamıyor istenen şey... neden yapılamıyor gerçekten çok merak ediyorum! neden değişemiyoruz, hem de değişmeyi o kadar çok isterken?!
son günlerde her şeyi sorgular oldum galiba... bazen unutmak istiyorum tüm yaşananları güzeliyle-çirkiniyle... unuttuğum da oluyor... ama sonra unutmak da canımı sıkıyor... sanki suç işliyormuşum gibi ...

Stephan Micus - Behind Eleven Deserts

2008-05-03T13:47:00.009+03:00

Müzikten çok fazla anladığımı (!) söyleyemem, ama elimden geldiğince yeni şeyler dinlemeye çalışırım.

Stephan Micus'un müziği tam bana göre bir müzik, buna eminim... Müzikal yapısı ağırlıklı olarak Japonya, Hindistan, Güney Amerika ve dünyanın diğer ülkelerinde yaptığı çalışmalar ve o yörelerin geleneksel müzik enstrumanları ve müzikal tekniklerinden etkilenmiş Alman müzisyen ve kompozitördür. Bir çok albümünde tüm enstrumanları kendi çalan, ülkelerin stillerini değişik tarzlarda bir araya getiren ve o enstrumanları daha önce çalınmadığı şekliyle çalan, mistik tarzdaki müzik adamıdır kendileri.

Sizin de seveceğinizi umarak, paylaşıyorum...

Stephan Micus - Behind Eleven Deserts

Salinas Dance
Behind Eleven Deserts
Katut
I Went On Your Wing
Over Crimson Stones
Pour La Fille Du Soleil
The Song of Danıjar

Link : Stephan Micus - Behind Eleven Deserts

kaynağa dönüş...

2008-05-03T11:53:00.015+03:00